Studentenprotesten woeden door de straten van Belgrado. Midden in de chaos ontstaat een onwaarschijnlijke band tussen twee jongeren uit tegengestelde politieke werelden nadat ze een roekeloze daad van verzet plegen. Servische scenarioschrijfster en regisseur Jelena Maksimović gebruikt dit uitgangspunt in haar eerste speelfilm, "Until the Day Ends," om verdeelde loyaliteiten te onderzoeken zonder makkelijke antwoorden te geven.
Het verhaal put rechtstreeks uit de werkelijke anti-regeringsdemonstraties die begin 2025 in Servië uitbraken. Die marsen volgden op de dood van zestien mensen bij de instorting van een stationsoverkapping in Novi Sad het jaar ervoor. Maksimović verwierf eerder aandacht op het documentairecircuit met "Taurunum Boy" uit 2019 en "Homelands" uit 2020. Ze brengt dezelfde straatrealiteit naar de nieuwe film via een grotendeels niet-professionele cast en een rauw, direct gevoel.
De regisseur en cameraman Paul Spengemann kiezen voor rusteloze, mobiele cameravoering en frequente lensflares die het verhaal een urgente, bijna epische energie geven. De film opent met een lange, rondzwervende take in een universiteitsgebouw dat is omgevormd tot een protestkamp. Rode accenten snijden door de schaduwen terwijl de camera de twintigjarige activiste Lena volgt, gespeeld door nieuwkomer Lena Trifunović.
Lena werpt zich volledig in de demonstraties. Thuis spot haar oudere broer Milan, gespeeld door Miodrag Dragicevic, met haar idealisme vanuit een rechtse invalshoek. Onder Milans vrienden bevindt zich de tweeëntwintigjarige Stefan, gespeeld door Andrija Krivokapić. Stefan toont minder overtuiging in zijn pro-regeringsstandpunt. Wanneer Lena en Stefan allebei meedoen aan het gooien van een kei die een politieagent verwondt, moeten ze samen de nacht doorbrengen op de vlucht.
De film ging vorige maand in première in de Horizons-sectie van het Filmfestival van Venetië. Daarna reisde hij naar Wenen, Hamburg en nu de hoofdcompetitie van het Internationaal Filmfestival van Tokio. De dynamische visuele aanpak en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers hebben het project geholpen om deze internationale podia te bereiken.
Trifunović steekt eruit met een gespannen, onvoorspelbare fysieke aanwezigheid die schakelt tussen dominant en humeurig. Het verhaal vermijdt nette afsluitingen of grote romantische verklaringen. In plaats daarvan toont het hoe persoonlijke gevoelens en verplichtingen kunnen botsen met politieke idealen, terwijl de personages hun verschillen moeten overbruggen tijdens hun vlucht.