- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - PS3 nieuws
    - Xbox One nieuws
    - Xbox 360 nieuws
- Hardware nieuws

Adèle Exarchopoulos schittert in een ingetogen portret van een functionerend alcoholiste die carrière, familie en liefde over acht jaar navigeert

De cinema heeft al lang de pijnlijke weg van verslaving naar herstel verkend, van klassieke verhalen over persoonlijke instorting tot moderne verhalen over stille veerkracht. Jeanne Herry's nieuwste film sluit zich aan bij die traditie met een afgemeten, empathische blik op de geleidelijke overgave van een vrouw aan alcohol. De film ging in première in de competitie van Cannes en volgt Garance, een drukke Parijse actrice wier professionele succes een diepere afhankelijkheid maskeert die alles bedreigt wat ze waardeert.

Exarchopoulos draagt het verhaal met een geloofwaardige prestatie

Adèle Exarchopoulos brengt stille authenticiteit in de rol van Garance, een vaardige actrice die toneelwerk, audities en voice-overklussen combineert terwijl ze voor haar terminaal zieke zus zorgt. Haar personage behoudt jarenlang de schijn van controle, komt op tijd op repetities en onderhoudt een tedere relatie met haar partner Pauline, gespeeld door Sara Giraudeau. De vertolking vangt de subtiele uitholling van grenzen die veel mensen met een alcoholstoornis ervaren voordat anderen het opmerken.

Verhaal beslaat acht jaar met vloeiende, ongemarkeerde tijd

Herry bouwt het verhaal op over acht jaar, inclusief de covid-lockdownperiode. In plaats van hoofdstuktitels of duidelijke markeringen vertrouwt de regisseur op veranderingen in kostuums en productieontwerp om het verstrijken van de tijd aan te geven. Editor Laurence Briaud helpt een meeslepende stroom te creëren die scènes laat ademen zonder te haasten of te lang aan te houden. De aanpak zorgt ervoor dat Garance’ herhaalde cycli van ontkenning aanvoelen als een doorlopend heden in plaats van een reeks losse incidenten.

Kostuumontwerper Ariane Daurat kleedt Exarchopoulos in een mix van edgy en casual stukken die het artistieke leven van het personage weerspiegelen en tegelijk haar geleidelijke achteruitgang tonen. Scènes waarin Garance vroeg in de film met oprecht plezier optreedt, contrasteren scherp met latere momenten van gemiste afspraken, vergeten gesprekken en onsamenhangende teksten tijdens voorstellingen.

Film belicht de realiteit van functionerend alcoholisme

Een van de sterkste keuzes van de film is de vroege weergave van Garance als een high-functioning alcoholist. Ze blijft rekeningen betalen en relaties onderhouden, ook als black-outs en verloren tijd steeds vaker voorkomen. Twee sequenties suggereren mogelijke seksuele mishandeling tijdens periodes van bewusteloosheid, waaronder een desoriënterende ochtend in een bus. Deze momenten onderstrepen hoe de ziekte onopgemerkt voortschrijdt tot professionele en persoonlijke gevolgen zich opstapelen.

Oplossing voelt iets te netjes na complexe opbouw

Herry vermijdt de meeste tijd zware moralistische lessen. Een interventiescène met Garance’ theatercollega’s springt eruit door de rauwe spanning. Toch verschuift het slot naar een meer conventioneel herstelverhaal onder leiding van een rechttoe-rechtaan arts. Garance’ beslissing om hulp te zoeken deels om haar relatie met Pauline te beschermen heeft emotioneel gewicht, maar de nette afsluiting dreigt de eerdere nuance te ondermijnen.

Met twee uur lengte herhaalt de film af en toe beats van Garance’ worsteling, wat bijdraagt aan een gevoel van traagheid. Toch maken de meelevende details en onzichtbare vakmanschap het tot een noemenswaardige toevoeging aan het genre van de verslavingsdrama. Herry toont een vaste hand die het verhaal met geduld en respect voor zowel personage als publiek laat ontvouwen.