Jason Alexander spreekt zich uit over de castingstrijd bij Seinfeld en zijn blijvende band met George Costanza

Jason Alexander ging op 30 mei uit lunchen in Los Angeles, bijna dertig jaar nadat Seinfeld stopte. De 66-jarige acteur sloot zich aan bij zijn oude vriend Peter Tilden en hield het eenvoudig met een geruit overhemd, grijs jasje en blauwe spijkerbroek. Hij draagt nog steeds de bekende paardenstaartkapsel dat ooit bij zijn personage hoorde, nu gecombineerd met een peper-en-zout sik.

Alexander speelde tegenover Jerry Seinfeld, Julia Louis-Dreyfus en Michael Richards in alle negen seizoenen van de serie van 1989 tot 1998. Toch was hij niet de eerste keuze voor de rol van George Costanza. Verschillende bekende namen kwamen tijdens de vroege castinggesprekken naar voren.

Alexander herinnert zich sterren die overwogen werden voor George

In een aflevering van februari van zijn podcast Really? No, Really? noemde Alexander enkele grote namen die voor de rol werden genoemd. Chris Rock, Danny DeVito, Paul Shaffer en Rosie O'Donnell kwamen allemaal ter sprake. Ook de naam van Steve Buscemi dook op omdat de keuze zo onverwacht was.

De producers kozen uiteindelijk voor Alexanders neurotische interpretatie. Hij beschrijft het personage al lang als sterk gebaseerd op medebedenker Larry David, hoewel David nooit dezelfde extremen bereikte als George.

Alexander omarmt het zelfvertrouwen dat George Costanza definieerde

De acteur benadrukte één kwaliteit die de rol plezierig maakte. George bleef absoluut zelfverzekerd, zelfs bij voortdurende tegenslagen. Alexander merkte op dat David zelf vaak door het leven ging met de overtuiging dat hij gelijk had, een eigenschap die de kern van het personage vormde.

Bij het terugkijken van afleveringen geeft Alexander toe dat hij zijn eigen werk bekritiseert. Hij neemt ook emotioneel afstand, prijst soms een scène en ziet soms gemiste kansen zonder stil te staan bij persoonlijke tekortkomingen.

Alexander verdedigt de Seinfeld-seriefinale als een passend groepsafscheid

De acteur gaf een gematigd oordeel over de polariserende afsluiting van de serie. Hij weigert de aflevering goed of slecht te noemen. In plaats daarvan richt hij zich op hoe Larry David een natuurlijke manier vond om bijna iedereen die aan de serie had bijgedragen weer te verenigen, of het nu ging om grote verhaallijnen of enkele regels.

Dat collectieve einde raakte Alexander diep. Hij bekijkt de finale door de lens van die hereniging in plaats van traditionele sentimentaliteit en noemt de aanpak een passend slot voor een serie die makkelijke oplossingen vermeed.

Vroege ontwikkelingsproblemen hadden Seinfeld bijna voor het begin beëindigd

Het project begon als een 90 minuten durende special bedoeld voor de Saturday Night Live-slot. Vroege werktitels waren Stand Up en The Jerry Seinfeld Show. Toen het werd uitgebreid tot een serie, bleef NBC aarzelend en bestelde slechts vier afleveringen voor het eerste seizoen, de kortste bestelling in de netwerkgeschiedenis tot dan toe.

De show werd nooit gepitcht als een serie over niets. Seinfeld en David beschreven het oorspronkelijk als een verkenning van hoe een comedian materiaal verzamelt. De beroemde frase ontstond later als een grap in de serie.

Elaine en andere sleutelrollen ontstonden na de pilot

De pilot had een serveerster genaamd Claire in plaats van Elaine. Lee Garlington speelde de rol voordat de producers kozen voor een centralere vrouwelijke personage. Meerdere actrices testten voor Elaine, waaronder Rosie O'Donnell, Megan Mullally, Mariska Hargitay en Patricia Heaton.

Kramer verscheen in de pilot onder de naam Kessler omdat de echte inspiratie aanvankelijk weigerde zijn achternaam te lenen. Een bescheiden betaling hielp de rechten te verkrijgen en het personage werd later centraal in het ensemble.

Productieregels en inspiraties uit het echte leven vormden iconische afleveringen

Larry David hanteerde een strikt 'no hugging, no learning'-beleid dat de serie vrijhield van geforceerde groei of sentimentaliteit. Veel verhaallijnen kwamen uit echte gebeurtenissen, waaronder het personage Soup Nazi dat gebaseerd was op een strenge soepverkoper uit New York die de parodie later publiekelijk bekritiseerde.

Een geplande aflevering waarin Elaine een pistool koopt, bereikte de repetities voordat hij werd geschrapt vanwege een grap over een presidentiële moordaanslag. De cast kreeg ook te maken met spanningen in de echte wereld, waaronder een parkeerconflict dat uitliep op een publieke ruzie met Roseanne Barr en Tom Arnold.

Syndicatiesucces en een bewuste negen seizoenen run versterkten de nalatenschap

Seinfeld eindigde na nine seizoenen deels omdat Jerry Seinfeld het getal betekenisvol vond in de numerologie. NBC bood een ongekend bedrag van 5 miljoen dollar per aflevering om door te gaan, maar Seinfeld weigerde. De serie genereerde later miljarden aan syndicatie-inkomsten, waardoor zowel Seinfeld als David tot de best verdienende entertainers van 1998 behoorden.

De finale sloot aan bij de pilot met een gesprek over knoopjes op een shirt. Tijdens de uitzending aan de westkust overleed Frank Sinatra, een gebeurtenis die de straten van Los Angeles ongewoon stil maakte omdat kijkers binnen bleven.