Hoe de film 'A Sound of Thunder' uit 2005 een klassiek Bradbury-verhaal in een beruchte flop veranderde

Peter Hyams regisseerde een ambitieuze tijdreizigersadaptatie die critici en publiek al snel afwezen ondanks sterk bronmateriaal en ervaren talent.

Het korte verhaal "A Sound of Thunder" uit 1952 van Ray Bradbury behoort tot de meest invloedrijke tijdreizigersverhalen sinds H.G. Wells' "The Time Machine". Het verhaal legde de basis voor ideeën over causaliteit die latere sciencefictionwerken als standaard overnamen. Het speelt zich af in een gecommercialiseerd 2055 waar tijdtoerisme bestaat en volgt jager Eckels op een reis naar het Mesozoïcum om een Tyrannosaurus rex te achtervolgen.

Voorzorgsmaatregelen en het butterfly-effect in het originele verhaal

Strenge regels verplichten reizigers om op een aangewezen pad te blijven en alleen dieren te schieten die toch al een natuurlijke dood zouden sterven. Eckels raakt in paniek bij het zien van de T-rex, stapt van het pad af en vertrapt een vlinder. Bij terugkeer in 2055 heeft een dictator de presidentsverkiezingen gewonnen. Het verhaal eindigt met het geluid van een schot, wat suggereert dat Eckels door zijn gids wordt geëxecuteerd.

Eerdere bewerkingen baanden de weg voor de bioscoopversie

Het verhaal bereikte het publiek via een NPR-radioproductie en een aflevering uit de jaren tachtig van de serie "Ray Bradbury Theater". In 2005 bracht regisseur Peter Hyams het verhaal naar de bioscoop als een productie van 80 miljoen dollar met Ed Burns, Catherine McCormack en Ben Kingsley in de hoofdrollen. De film werd meteen afgewezen door critici en presteerde slecht aan de kassa.

Hyams had al bescheiden successen in het sciencefictiongenre op zijn naam staan

Hyams had eerder hits geregisseerd zoals de NASA-complotfilm "Capricorn One" uit de jaren zeventig, het Jean-Claude Van Damme-voertuig "Timecop" uit de jaren negentig en de Arnold Schwarzenegger-thriller "End of Days". Het leek op papier logisch om hem te koppelen aan een gerespecteerd Bradbury-verhaal, zeker omdat het publiek al bekend was met tijdreiscausaliteit uit films als "Back to the Future".

De film breidde het verhaal uit met meerdere tijdreizen en 'tijgolven'

De film introduceert nieuwe hoofdpersonages Travis Ryer en Sonia Rand, terwijl een versie van Eckels behouden blijft. Het bevat herhaalde reizen naar het Mesozoïcum. Een aanval van een Allosaurus tijdens de eerste reis leidt bij terugkeer tot stijgende temperaturen en meer plantengroei. Latere bezoeken ontketenen "tijgolven" die plotseling zwermen kevers en reusachtige bomen in Chicago laten verschijnen. In een scène evolueert een personage in een meervalachtige vorm voordat de groep probeert de gebeurtenissen terug te draaien.

Critici zagen weinig in de sensationele plot

Recensenten merkten op dat de film Bradburys subtiele verkenning van onbedoelde gevolgen verving door een bedacht spektakel. Het concept van de "tijgolven" kreeg vooral kritiek omdat het afweek van logische causaliteit. Het einde lost de chaos netjes op en haalt daarmee de tragische ironie uit het originele verhaal.

Perfect in zijn afschuwelijkheid.

— Scott Brown, Entertainment Weekly, Recensie van de film uit 2005

Roger Ebert gaf de film twee van de vier sterren en erkende enige onbedoelde humor, maar was verder teleurgesteld. De film heeft een score van 6 procent op Rotten Tomatoes. Bekijk de film nu op Howdy.

Tags bij dit artikel