Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes geldt als een over het hoofd gezien prestigejuweel uit de jaren 80

Hugh Hudsons realistische Tarzan-verfilming kreeg drie Oscarnominaties en bevatte opvallende prestaties van Christopher Lambert en Ralph Richardson.

Hugh Hudsons film uit 1984 Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes krijgt weinig aandacht van hedendaagse kijkers. De film heeft een indrukwekkende cast, opvallende cinematografie en drie Academy Award-nominaties, maar duikt zelden op in gesprekken over de cinema van de jaren 80.

Oscar-erkenning voor cast en vakmanschap

Ralph Richardson kreeg een nominatie voor beste mannelijke bijrol voor zijn rol als Tarzans grootvader. Robert Towne en Michael Austin werden genomineerd voor het beste bewerkte scenario. Rick Baker en Paul Engelen werden erkend in de categorie beste make-up voor hun werk aan de realistische apenpakken die door menselijke acteurs werden gedragen. Hun inspanningen verloren van Amadeus in die categorie.

Een realistisch oorsprongsverhaal voor de jungleheld

De film bewerkt de Tarzan-romans van Edgar Rice Burroughs met Christopher Lambert in de hoofdrol. Het verhaal begint met de baby John Clayton die een vliegtuigongeluk overleeft in het Afrikaanse regenwoud nadat zijn ouders omkomen. Opgegroeid door apen, waaronder Kala, groeit de jonge Tarzan op tussen hen voordat hij mensen ontmoet.

Anders dan veel andere verfilmingen gebeurt de ontdekking via een enkele Belgische ontdekkingsreiziger genaamd D'Arnot, gespeeld door Ian Holm. Tarzan leert van hem de menselijke gebruiken en keert terug naar het familie landgoed in Schotland. Daar ontmoet hij Jane, gespeeld door Andie MacDowell in haar eerste grote filmrol.

Prachtige fotografie en fictieve apensoort

Cinematograaf John Alcott leverde mistige, scherpe beelden die tot de beste van het decennium behoren. Het verhaal gebruikt de fictieve Mangani-apen uit de romans, waardoor menselijke acteurs in gedetailleerde pakken een passende keuze zijn die hun geavanceerde, mensachtige eigenschappen benadrukt.

Hudsons visie en inspiraties

Regisseur Hugh Hudson, vers van de Oscarwinnende Chariots of Fire, benaderde het project als prestigefilm. Hij putte inspiratie uit François Truffauts The Wild Child om Tarzan te portretteren die worstelt met de menselijke samenleving in plaats van heldhaftige avonturen te beleven.

Opmerkelijke behind-the-scenes momenten

Een retrospectief van The Hollywood Reporter uit 2016 belichtte Hudsons herinneringen. Een apenperformer, Ailsa Burke, zou metrostormers hebben afgeschrikt door in haar rol te vervallen. Ralph Richardson, die voor de release overleed, bezocht de set uit nieuwsgierigheid naar de apenacteurs en nam zijn tamme rat mee.

Hudson merkte ook op dat MacDowells zuidelijke accent ertoe leidde dat haar dialogen werden nagesynchroniseerd door Glenn Close. De actrice volgde later verdere training en bouwde ondanks de vroege tegenslag een succesvolle carrière op.

Kritische ontvangst en blijvende plaats in de filmgeschiedenis

De film heeft een goedkeuringspercentage van 79 procent op Rotten Tomatoes op basis van een kleine steekproef van recensies. New York Times-criticus Vincent Canby noemde het een van de meest genietbare releases van dat jaar. Net als andere prestigedrama's uit die tijd is het in de populaire herinnering overschaduwd door blockbusterhits.

Tags bij dit artikel