In de elegante Beverly Hills Flats valt een met klimop begroeid Engels aandoend huis op door zijn blauwe kozijnen, stenen pad en overvloedige rozenstruiken. Het was jarenlang het huis van Harriet Raymond, een geduchte interieurontwerper, verzamelaar en smaakmaker met Hollywood-legenden als klanten.
Het pand werd in 1925 gebouwd door de Britse architect Gordon B. Kaufmann en werd later het decor voor het gezinsleven van Raymond en haar man Milt nadat zij het in 1965 kochten. Milt, een ondernemer in de luchtvaartindustrie die onder meer onderdelen voor Apollo 11 leverde, en Harriet overwoegen eerst sloop, maar breidden het huis in plaats daarvan uit en personaliseerden het met spiegelende kasten voor haar groeiende collectie Aziatisch porselein en kristal.
Kate Klausner, Raymonds kleindochter en fotografie-redacteur in New York, herinnert zich haar kindertijdbezoeken vol verwondering over de gelaagde interieurs. "Ik was als kind altijd enthousiast om hier te komen," zegt ze. Het huis bevat West-Afrikaanse figuren, koraalstukken, Dalí-geïnspireerde sculpturen en kunstwerken variërend van vroege Japanse prenten tot werken van de Californische kunstenaar Jerald Silva.
In 1971 opende Raymond Raymond and Keith Interiors op Robertson Boulevard samen met haar middelbareschoolvriendin Diane "Chickie" Keith. De winkel bood een eclectisch assortiment meubels, accessoires en sieraden die tijdens reizen naar Europa en Oost-Azië waren verzameld. Vrienden en klanten als Jeanne Martin en Cheryl Tiegs kwamen regelmatig langs, aangetrokken door Raymonds scherpe oog.
Hedendaagse persberichten richtten zich vaak op het uiterlijk van de vrouwen in plaats van op hun onderneming. Een profiel uit 1976 in de Los Angeles Herald Examiner vergeleek hen met heldinnen uit een James Bond-film, terwijl een kop in de Los Angeles Times hun zaak omschreef als "Chic Set Joins the Working Class". De echtgenoten zouden één voorwaarde hebben gesteld: de zaak mocht alleen doorgaan als de familie altijd voorrang kreeg. Klausner herinnert zich dat haar grootmoeder later haar ogen rolde bij het zien van het knipsel.
Raymonds sociale kring reikte tot de entertainmentwereld. Het echtpaar gaf een feest voor Groucho Marx’ tachtigste verjaardag via connecties bij de Beverly Hills Tennis Club. Haar ontwerpstijl combineerde glamoureus maximalisme met persoonlijke accenten, waaronder Baccarat-kristal, een Japans Meiji-scherm, Fortuny-kussens en een opvallende bronzen sculptuur getiteld Christine van kunstenaar Robert Graham.
Kenmerkende elementen waren onder meer gearticuleerde handsculpturen die ze eind jaren zestig in Rome verzamelde en een blauw-wit mandenpatroonbehang geïnspireerd op een artikel uit 1971 in House & Garden over het appartement van Susanna Agnelli. Klausner schreef haar college-toelatingsessay over de handencollectie en haar band met haar grootmoeder.
Aan de eettafel werden feestdagen als Rosj Hasjana en Thanksgiving gevierd, met Raymonds brisket en baked ziti. Gesprekken aan tafel stimuleerden politiek bewustzijn. Raymond, een aanhanger van president Obama, toonde trots een pop-up White House-kaart die de Obamas haar hadden gestuurd met pootafdrukken van hun honden.
Raymond overleed in 2025 op 89-jarige leeftijd. Deze herfst bereiden Klausner en haar familie de overdracht van het pand aan nieuwe eigenaren voor, terwijl ze enkele sleutelstukken voor eigen gebruik houden en andere via een veiling verkopen. "De gedachte dat deze objecten een tweede leven krijgen in een andere ruimte geeft me een zekere troost," merkt Klausner op. Tot de stukken die ze hoopt te behouden behoren de Graham-sculptuur Christine, antieke Venetiaanse eau-de-cologneflesjes en enkele Armani-jacks van haar grootmoeder.
Mijn grootmoeder was mijn beste vriendin.