Bestsellerauteur Harlan Coben haalt al jaren inspiratie uit de meesters van de suspense die hem voorgingen. Als hij zijn favoriete thrillerfilm moet noemen, wijst hij direct naar Alfred Hitchcocks meesterwerk uit 1951 Strangers on a Train. Het verhaal van een gewone man die door een toevallige ontmoeting in een dodelijk pact wordt meegesleurd, blijft doorklinken in Cobens eigen pageturners.
De film begint in een trein waar tennisster Guy Haines de charmante maar labiele Bruno Antony ontmoet. Bruno weet alles van Guys problematische huwelijk en stelt de perfecte misdaad voor: elk vermoordt het ongewenste familielid van de ander, zodat geen van beiden sporen achterlaat. Guy wijst het idee af als waanzin, maar ontdekt al snel dat Bruno zijn deel van de afspraak al heeft uitgevoerd.
In strak zwart-wit gefilmd en met opvallende locaties in New York bouwt de film spanning op, niet door mysterie maar door toenemende druk. Kijkers weten allang wat er dreigt voordat de personages het doorhebben, waardoor elke scène een zenuwtest wordt.
Gemaakt onder de beperkingen van de Hays Code die geweld en seksualiteit op het scherm inperkte, keerde Hitchcock naar binnen. Hij verkende de donkere hoeken van de menselijke geest in plaats van expliciete daden. Het resultaat is een verhaal over een onschuldige man die door omstandigheden wordt gevangen en gedwongen is om door leugens en angst zijn naam te zuiveren.
De spanning voelt tijdloos omdat ze berust op universele angsten: een willekeurig gesprek dat een leven overhoopgooit, het onvermogen om onschuld te bewijzen en het besef dat kwaad zich achter een vriendelijk gezicht kan verschuilen.
In een interview met Radio Times noemde Coben de regisseur een grote invloed en wees hij Strangers on a Train aan als zijn favoriete thriller. Hij prees de iconische scènes die voortkomen uit een simpele toevallige ontmoeting en merkte op dat een tennisscène in de Netflix-bewerking van Stay Close een bewuste hommage aan de film is.
I love Alfred Hitchcock, obviously. He’s been a major influence on me.
De parallellen zijn diepgaand. Cobens romans tonen vaak gewone mensen die plotseling verstrikt raken in dodelijke geheimen, net als Guy Haines. Twee hoofdpersonen die door een gedeelde misdaad zijn verbonden, komen voor in titels als The Stranger en Gone for Good en weerspiegelen de verwrongen samenwerking in het hart van de Hitchcock-klassieker.
Decennia na Hitchcocks dood blijven zijn technieken om de hartslag te verhogen en het publiek uit balans te houden nieuwe generaties verhalenvertellers inspireren. Strangers on a Train geldt als een van zijn meest geslaagde werken en bewijst dat de scherpste suspense vaak begint met één gewoon gesprek.