- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Zelfs de meest consistente muzikanten hebben minstens één project uitgebracht dat onder hun gebruikelijke niveau lag.

Productieve makers in de muziek en andere vakgebieden ontlopen zelden een misstap als ze genoeg materiaal uitbrengen. De artiesten die hier worden besproken, bouwden allemaal een indrukwekkend oeuvre op, maar elk van hen bracht minstens één album uit dat algemeen als dieptepunt wordt gezien.

David Bowie sluit de jaren tachtig af met een zwakke noot

Met een carrière die loopt van 1967 tot in de jaren 2010, bracht David Bowie veel meer sterke albums uit dan zwakke. Never Let Me Down verscheen in 1987 na de gemengde ontvangst van Tonight uit 1984. Het album mist sterke nummers en blijft onder het niveau van Scary Monsters (and Super Creeps) of Let’s Dance.

Weezer omarmt absurditeit op Raditude

Weezer bracht Raditude uit in 2009. Het album opent met het redelijk pakkende “(If You're Wondering If I Want You To) I Want You To”, maar de rest biedt weinig om te onthouden. De humoristische hoes en titel passen bij de speelse stijl van de band, al kreeg de muziek zelf veel kritiek.

Metallica verandert van toon met St. Anger

Metallica’s album St. Anger uit 2003 betekende een duidelijke breuk na hun sterkere werk uit de jaren tachtig en negentig. De plaat kreeg veel negatieve recensies en geldt als een van de meest polariserende releases van de band.

Taylor Swift levert in 2025 een onsamenhangend werk af

The Life of a Showgirl verscheen in 2025. Het project begint met drie redelijk sterke nummers, maar verliest daarna vaart door repetitieve muziek en ongelijke teksten. Het blijft een buitenbeentje in een verder consistent oeuvre.

Michael Jacksons laatste album mist focus

Invincible, uitgebracht in 2001 als Michael Jacksons laatste studioalbum, probeert te veel onderwerpen te behandelen. Het resultaat voelt onsamenhangend in vergelijking met de strakkere structuur van Thriller en andere eerdere hoogtepunten.

Kanye West experimenteert met Jesus Is King

Jesus Is King verscheen in 2019 als Kanye Wests eerste duidelijke kritische misser na eerdere controversiële projecten. Het christelijke hiphopalbum voelde haastig geproduceerd en botste later met de latere publieke koers van de artiest.

Lou Reed en Metallica botsen op Lulu

Lulu, uitgebracht onder de namen van zowel Lou Reed als Metallica in 2011, werd nog beruchter dan St. Anger. De samenwerking leverde een album op dat veel luisteraars ofwel snel weglegden of jaren later nog steeds bediscussiëren.

The Clash beëindigt hun loopbaan met Cut the Crap

The Clash bracht Cut the Crap uit in 1985 als hun laatste album. Interne spanningen tijdens de productie en een slechte ontvangst markeerden een teleurstellend einde aan een reeks die onder meer London Calling bevatte.

The Beach Boys wissen Summer in Paradise uit het zicht

Summer in Paradise verscheen in 1992 zonder medewerking van Brian Wilson, een ongebruikelijke afwezigheid voor de band. Het album is niet meer in druk, is nooit heruitgegeven en krijgt geen officiële promotie via de kanalen van de groep.

Arcade Fire brengt een onafgemaakt klinkende Pink Elephant uit

Pink Elephant verscheen in 2025 als Arcade Fires zevende album. Na zes releases die varieerden van lovend tot verdedigbaar, presenteerde het nieuwe project saai en levenloos materiaal dat zelfs moeilijk was om één keer af te maken.