De geur van appels legt apartheidontkenning bloot door de ogen van een jongen in Zuid-Afrika in de jaren zeventig

John Trengove maakt een precieze verfilming van Mark Behrs roman die de stille gruwelen achter de blanke suprematie blootlegt

Ieder detail voelt minutieus nagemaakt in De geur van appels, van de onhandige schooluniformen tot de gedateerde keukentegels en tuinmeubelen die het blanke Zuid-Afrika van het midden van de jaren zeventig oproepen. Production designer Birrie Le Roux en cinematograaf Lennert Hillege scheppen een gepolijste, zonnige visie op die tijd zonder enige zweem van sentimentaliteit.

Regisseur John Trengove keert terug met scherpe focus op familie en macht

Regisseur John Trengove bouwt een langzaam brandend portret van het welgestelde Afrikanerleven en het systematische misbruik dat het mogelijk maakte. Het verhaal ontvouwt zich door de ogen van de elfjarige Marnus Erasmus, wiens groeiende bewustzijn ongemakkelijke waarheden onthult in plaats van een beschermde onschuld.

Bewerkt naar Mark Behrs veelgeprezen roman uit 1993, sluit de film aan bij recente werken als Moffie en Don't Let's Go to the Dogs Tonight. Hij houdt de zwarte meerderheid bewust aan de rand, waardoor de bewuste blindheid zichtbaar wordt die de apartheidstructuren in stand hield.

Giftige mannelijkheid en generatiedruk vormen de jonge Marnus

Trengove, terug na The Wound en Manodrome, zet zijn interesse in schadelijke mannelijke invloeden die van generatie op generatie worden doorgegeven voort. De jonge Marnus, gespeeld door Dawian van der Westhuizen, leeft in de schaduw van zijn vader Johan, de jongste generaal van het leger, vertolkt door Hilton Pelser.

De jongen voelt dat hij tekortschiet. Zijn vriend Frikkie krijgt een warmere behandeling van Johan, terwijl een mysterieuze Chileense bezoeker lagen van geheimhouding toevoegt die verbonden zijn aan militaire macht en politiek geweld.

Familie spanningen en stille weerstand komen naar boven in het huishouden

Moeder Leonor, gespeeld door Maude Sandham, houdt het vereiste imago in stand terwijl zus Ilse begint te twijfelen aan het gedrag van haar vader en de bredere onrechtvaardigheden. Het inwonende dienstmeisje Doreen regelt het dagelijks leven, maar haar positie blijft duidelijk bepaald door de hiërarchieën van die tijd.

Gedurende vijf gespannen dagen voor de zomervakantie worden kleine scheuren groter. De film bouwt op naar onthullingen over het verleden van de vader die de familie dwingen onder ogen te zien wat ze lang hebben vermeden.

Minimalistische bewerking versterkt het gevoel van naderende verandering

Trengove en co-scenarist Christopher Ciancimino stroomlijnen het bronmateriaal, verwijderen expliciete flash-forwards maar behouden een sterk gevoel van de duisternis die komt. Het resultaat laat de familie achter in een toestand van gespannen stabiliteit, gevangen in hun voorrecht terwijl de grond onder hen verschuift.

Tags bij dit artikel