Jason Statham begeleidt een protégé in The Mechanic en herbezoekt een klassieker uit 1972

De hitman-thriller uit 2011 actualiseert het originele verhaal met intense actie en veranderende dynamiek tussen de hoofdrolspelers

Jason Statham blijft de actionfilm verankeren met rechttoe-rechtaan verhalen vol rauwe geweld. Kijkers herkennen zijn kenmerkende stijl uit wraakfilms als The Beekeeper en latere projecten als Mutiny. Een eerdere titel van vijftien jaar geleden onderscheidt zich door een opvallend uitgangspunt en de status als remake van een thriller uit de jaren zeventig.

Statham neemt de hoofdrol in het hitmanverhaal uit 2011

In The Mechanic speelt Statham Arthur Bishop, een precieze huurmoordenaar die moorden als ongelukken laat lijken. Zijn routine raakt verstoord nadat hij zijn vriend en mentor Harry McKenna uitschakelt, gespeeld door Donald Sutherland. Al snel zoekt Harry’s zoon Steve, vertolkt door Ben Foster, Bishop op om het vak te leren. Het origineel uit 1972 volgt een parallel plot, maar met Charles Bronson in de hoofdrol en een somberder slot.

Tragedie en isolement vormen beide versies van het verhaal

De twee films verschillen in de manier waarop ze de emotionele kern behandelen. De versie uit 2011 houdt Bishops rol in Harry’s dood verborgen voor Steve, wat leidt tot toenemende risico’s wanneer Steve wraak nastreeft. De eerdere film gaat dieper in op de psychologische tol van Bishops beroep en toont zijn eenzaamheid via gefingeerde liefdesbrieven en medicatie tegen stress. Bronsons vertolking sluit aan bij thema’s uit Death Wish door de persoonlijke prijs van contractmoorden te onderzoeken.

Mentor- en protégé-dynamiek verschilt tussen de remakes

De centrale relatie tussen Bishop en Steve ontwikkelt zich ook anders. In de Statham-film groeien de twee uit tot een surrogaat vader-zoonband die wordt versterkt door sterke chemie op het scherm. De versie uit 1972 toont een geladener connectie die oorspronkelijk romantische ondertoon had. Scenarioschrijver Lewis John Carlino had een liefdesverhaal tussen de personages beoogd, maar schroefde dat terug na weerstand van producenten en cast. Hij uitte later spijt over de aanpassing in Vito Russo’s boek The Celluloid Closet.

Sterke actiescènes zorgen voor een vervolg ondanks gemengde ontvangst

Ondanks de thematische lagen levert The Mechanic uit 2011 scherpe, goed gechoreografeerde gevechtsscènes op onder regie van Simon West. Sequensen met gezamenlijke confrontaties en ontsnappingen uit gevaarlijke compounds benadrukken de brute stijl. De film bracht genoeg op om een vervolg uit 2016 voort te brengen: Mechanic: Resurrection. Dat vervolg kreeg enkele van de zwakste recensies in Stathams filmografie, maar presteerde financieel beter dan het origineel.

Remakes kunnen ouder materiaal vernieuwen zonder de kern aantrekkingskracht te verliezen. The Mechanic bewijst dat door het verhaal te actualiseren voor modern publiek terwijl de high-stakes actie behouden blijft die men van een Statham-film verwacht. Het vormt een waardevol gezelschapstuk bij het origineel uit 1972.

Tags bij dit artikel