Gael García Bernal regisseert grillige Mexicaanse dramakomedie Hombre al Agua voor Venetië Spotlight

Derde film van de acteur onderzoekt identiteitsverschuivingen en vervagende patriarchale normen in een kasteelverhaal met festivalmomentum

Gael García Bernal gaat opnieuw achter de camera staan voor zijn derde regieklus met Hombre al Agua, een Spaans-talige komediedrama die zich richt op huiselijke Mexicaanse humor in plaats van het internationale bereik van zijn recente acteerrrollen.

De film opent in de Spotlight-sectie van Venetië en staat gepland voor een vertoning op het Toronto International Film Festival, waar de sterrenstatus van Bernal veel publiek zal trekken.

Verhaal draait om geluk, huwelijk en plotselinge gasten

Een vertelstem geeft het verhaal een sprookjesachtige toon en introduceert Camilo, een voormalige Cubaanse badmeester gespeeld door Bernal, die nu woont in een groot kasteel in Yucatán met zijn sportieve vrouw Juana en hun babydochter. Zijn opkomst begon toen hij Juana's rijke vader redde van de verdrinking, wat hem een baan bij het bedrijf en een snel huwelijk opleverde.

Tegenwoordig staat de relatie van het stel onder druk. Een haastig intiem moment mondt uit in een ruzie over de kinderopvang, waarna Juana vraagt dat Camilo een ander accent gebruikt en zich voordoet als iemand uit Colombia.

Excentrieke huisgasten voeden identiteitsspelletjes

Een stoet kleurrijke bezoekers arriveert en brengt onrust in het huishouden. Een Braziliaanse actrice schaduwt Juana om research te doen voor een rol als polsstokhoogspringster. Abels Argentijnse minnares vraagt Camilo haar in de gaten te houden na een auto-ongeluk. De nuchtere nanny observeert de familiedynamiek met stille afkeuring, terwijl de ex van de minnares in de tuinen rondhangt en Camilo betrekt in openhartige gesprekken.

Op de fabriek die hij leidt, worstelt Camilo als baas die oude werknemers moet ontslaan te midden van vakbondsacties. Deze scenario's mengen absurde elementen met dialogen die vaak niet overtuigen.

Meta-lagen en een telenovela-motief voegen diepgang toe

Camilo kijkt elke avond naar een zwart-wit Braziliaanse telenovela terwijl hij de baby verzorgt, wat een gelaagd vertelmechanisme creëert. De film fungeert uiteindelijk als een acteursmeditatie over de instabiliteit van persoonlijke identiteit, waarbij personages fragmenten weerspiegelen van Camilo's eigen verschuivende zelfbeeld.

Uit elkaar vallende relatie levert sterkste momenten op

Wanneer Juana besluit een film te regisseren over haar eigen leven, cast ze de Braziliaanse actrice als zichzelf en haalt ze Ricky Martin binnen voor een cameo als een versie van Camilo. Spanningen komen aan de oppervlakte via het script, en wanneer Martin afhaakt, springt Camilo in om zichzelf te spelen. Een opvallende scène toont hoe Juana een intieme scène begeleidt tussen Camilo en de actrice die haar speelt, waardoor het moment verandert in een vorm van relatietherapie.

Het verhaal eindigt met Abels politieke ambities en een oproep aan Camilo om zijn invloed af te wijzen, waarbij de vrouwen om hem heen de verandering moeten doorvoeren terwijl de centrale figuur het minst gedefinieerd blijft.

Tags bij dit artikel