Feng-i Fiona Roan keert terug in de internationale schijnwerpers met haar tweede speelfilm, “Happily Ever After”, die in première gaat in de Special Presentations-sectie van het Toronto Film Festival. De film komt met extra verwachting na de sterke ontvangst van haar debuut, “American Girl”.
“American Girl” werd voor het eerst vertoond in de Asian Future-sectie op het Tokyo International Film Festival. Later kreeg de film zeven Golden Horse Award-nominaties en won drie prijzen, waaronder die voor beste nieuwe regisseur. Tijdens het prijzenfestival waarschuwde Oscar-winnaar Ang Lee Roan stilletjes voor de uitdagingen die voor haar lagen.
Regisseur Ang Lee herinnerde me eraan dat de tweede film altijd de moeilijkste is. Dat ik mijn tweede speelfilm als eerste op TIFF kan presenteren, betekent veel voor me. Ik hoop ook dat het meer gesprekken en kansen kan openen.
Terwijl “American Girl” sterk putte uit Roans persoonlijke geschiedenis, koos ze er bewust voor om “Happily Ever After” naar fictie te sturen. Het project ontstond snel tijdens een periode waarin ze haar eigen bruiloft plande en de verschuivende emoties in haar vriendenkring vastlegde.
Het verhaal draait om de stille emotionele stromingen tussen twee zussen. Het begon met een sterkere focus op de jongere zus, maar groeide uit tot een evenwichtige vertelling met twee hoofdpersonen. Roan bestudeerde het scenario van “Frozen” om het ritme te verfijnen en ervoor te zorgen dat beide personages evenveel narratief gewicht kregen.
Het project trok aandacht in de industrie door de casting van Shuhua, de K-pop-idool uit (G)I-DLE, in haar eerste acteerrrol. Roan en haar team lieten de artieste slechts twee scènes lezen. Haar natuurlijke zelfvertrouwen bezegelde de beslissing meteen.
Op de set creëerde de crew een familiaire sfeer door Shuhua simpelweg “kleine zus” te noemen. Ze mocht ook de naam geven aan de huiskat die in de film voorkomt. Haar eigen ervaring als middelste van drie dochters hielp haar om diep met het personage te verbinden.
Ik gaf haar maar één aanwijzing: voordat ze een beweging maakte of een zin uitsprak, moest ze een motivatie hebben. Pas als je jezelf hebt overtuigd, kan je spel het publiek raken.
Roan noemt eerdere Taiwanese meesters als Hou Hsiao-hsien en Edward Yang als fundament. Ze haalt ook inspiratie uit Agnès Varda, Ozu Yasujirō, Kore-eda Hirokazu en Greta Gerwig. Haar favoriete film van het jaar is “The World of Love” van de Zuid-Koreaanse regisseur Yoon Ga-eun.
Ze gelooft dat haar generatie scherper focust op genre en meer bereid is te experimenteren. Op festivals ziet ze elke vertoning als een kans om verhalen te testen bij een internationaal publiek en hun reacties te observeren.
Ieder festival voelt een beetje als een sociaal experiment. We brengen verschillende verhalen naar internationale kijkers en kijken hoe ze reageren en welke gedachten die verhalen oproepen.
Terwijl “Happily Ever After” zijn eerste internationale kijkers ontmoet in Toronto, hoopt Roan dat de film discussie losmaakt over wat het werkelijk betekent om geluk op eigen voorwaarden te definiëren.