- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De op Pitch Perfect geïnspireerde musical valt terug op bekende grappen en oppervlakkige thema's ondanks een getalenteerd jong ensemble

Rebel Wilson leidt de aanval in Girl Group, een heldere maar ongelijke komedie die zwaar leunt op de mentor-gedreven streken van Pitch Perfect terwijl het zijn eigen vleugje 1990s girl-band nostalgie toevoegt. De film volgt een bonte groep jonge performers die een platencontract najagen, met Wilson die optreedt als hun over de hill coach genaamd Tassie. Vroege scènes in 1997 stellen de originele groep Gurlfriends voor voordat het springt naar het heden, waar vervaagde dromen en een nieuwe generatie botsen.

Nostalgische opzet maakt plaats voor moderne mentorschap

Het verhaal begint met vijf schoolvrienden in Londen die een showstoppende performance leveren die hun korte opkomst naar roem inluidt. Tassie breekt weg voor een solocarrière die uitmondt in persoonlijke problemen, waardoor ze jaren later de brokstukken oppakt via gemeenschapsdienst. Toegewezen om een groep ambitieuze tieners in een jeugdcentrum te begeleiden, ziet ze een kans om haar eigen imago nieuw leven in te blazen via hun talent voorafgaand aan een grote competitie.

De bijrollen voegen sterrenkracht toe, waaronder Nicole Scherzinger en Ashley Roberts van The Pussycat Dolls, Mel C van de Spice Girls, Shaznay Lewis van All Saints, Sally Hawkins in een kleine rol als lerares, en Jennifer Coolidge als de manager van de band. Deze bekende gezichten helpen de nostalgische toon te verankeren, hoewel het verhaal meer leunt op brede grappen dan op dieper karakterwerk.

Jonge cast brengt energie te midden van bekende tropes

De sterkste elementen komen van de jongere performers, met name Chabely Ponce als akoestische zangeres en Lilah Pate als de vastberaden leider van de groep. Hun natuurlijke chemie en rapport injecteren leven in de gebeurtenissen en hint op een meer oprecht verhaal rond zelfontdekking. Toch worden deze draden vaak overschaduwd door Wilsons energieke maar overmatige komische stijl en een script dat snelle gags prioriteert boven aanhoudende emotie.

De humor leunt op schuine grappen en popcultuurreferenties, met enkele op lichaamsgrootte gerichte momenten die uit de pas voelen gezien Wilsons eigen publieke reflecties over body image. Een paar pogingen om generatieverschillen rond vrouwelijke seksualiteit en de male gaze aan te snijden komen kort op, maar verdwijnen zonder echte verkenning, waardoor de film tevreden blijft met licht en ongecompliceerd amusement.

Uitgebreide optredens benadrukken pacingproblemen

Naar het einde toe rekt de film zich uit in lange muzikale sequenties die eerder slepen dan verheffen. Deze nummers echoën het lege spektakel van de celebritycultuur uit andere films, maar zonder dezelfde gerichte kritiek. Het resultaat voelt meer als een luchtige afleiding voor in het vliegtuig dan als een memorabele bijdrage aan het genre: aangenaam genoeg op het moment, maar snel vervaagd zodra de aftiteling begint.