Jay Baruchel leidt The Stunt Driver als waaghals Ken Carter in nieuwe biopic

Regisseur Michael Dowse werkt opnieuw samen met de acteur voor een historische reconstructie die put uit een klassieke documentaire uit 1981 maar tekortschiet bij de bron.

The Stunt Driver brengt Jay Baruchel weer samen met regisseur Michael Dowse voor een hoofdrol als de legendarische stuntartiest Ken Carter. Het verhaal draait om Carters meest beruchte ongerealiseerde prestatie: een geplande raketaangedreven sprong van een mijl over de Saint Lawrence. Het project nam vijf jaar van zijn leven in beslag en vormde de basis voor de documentaire The Devil At Your Heels uit 1981, die hier als voornaamste bron dient.

Een bekend verhaal opnieuw verteld met wisselende resultaten

De film opent met Carter die een sprong maakt die in een blessure eindigt. Vanaf een brancard smeekt hij het publiek niet weg te gaan, wat zijn diepe honger naar sensatie en aandacht onthult. Deze drang komt herhaaldelijk naar voren als hij volhoudt dat hij moet springen omdat mensen dat van hem verwachten. De productie bouwt een enorme helling van 27 meter om de auto te lanceren en het verhaal volgt zijn kleine kring van supporters tijdens de voorbereidingen.

De bijrollen worden vertolkt door Ed Helms als ingenieur Dick Keller, Dan Bakkedahl als sportagent Bill Wilkins en Marc Beaupré als de Quebecois protégé Danny Lafortune. De vrouw van Jay Baruchel, Gloria, gespeeld door Laurence Lebouef, verschijnt vooral als bezorgde figuur op de achtergrond, volgens de gebruikelijke biopicconventies.

Nieuwe inzichten uit archiefmateriaal geven vorm aan het portret

Regisseur Michael Dowse kreeg toegang tot ongebruikt beeldmateriaal en interviews met mensen die Carter kenden. Een herontdekt radio-interview waarin Carter onder hypnose werd geplaatst voegt lagen van kwetsbaarheid toe die in de originele documentaire ontbraken. Toch blijven de angsten en motieven van het personage enigszins eendimensionaal. Af en toe geeft Jay Baruchel Carter een Nixon-achtige uitstraling die zijn behoefte aan goedkeuring een donkerder kant geeft.

Buiten de zwaardere emotionele scènes portretteert Baruchel Carter als een flamboyante showman wiens dialogen uitgebreider aanvoelen dan de echte man op film. De slotscènes laten de vertolking van de acteur overgaan in archiefbeelden van de echte Carter, wat het contrast benadrukt.

Nationale trots en castkeuzes voegen eigentijdse smaak toe

Het verhaal maakt van Carter een trotse Canadees die rivaal Evel Knievel, gespeeld door Ben Foster, afdoet als een ongewenste Amerikaanse indringer. Opmerkingen over Amerikanen als ontbijt verwijzen naar actuele handelsspanningen. De film verandert ook de identiteit van de Amerikaanse coureur die de sprong uiteindelijk probeerde. De naam Kenny Powers wordt vervangen door de Quebecois Lafontaine om verwarring te voorkomen en de komische toon te passen.

Technische uitvoering blinkt uit maar het tempo sleept

Cinematograaf Sara Mishara gebruikt meerdere formaten, waaronder digitaal, 16mm en 35mm, om te schakelen tussen de academy ratio van de documentaire en breedbeeldscènes die extra context bieden. Een derde beeldverhouding verschijnt tijdens het hoogtepunt om de spanning te benadrukken. De visuele aanpak is ambitieus en past bij de periode, maar het algehele tempo voelt bedachtzaam en minder levendig dan de documentaire die het wil uitbreiden.

De eerste tachtig minuten herhalen grotendeels momenten uit de bronfilm met nieuwe psychologische details. De laatste twintig minuten behandelen de jaren na de mislukte sprong. Ondanks sterke technische uitvoering rechtvaardigt de remake zijn bestaan nooit volledig naast de originele documentaire.

Tags bij dit artikel