Honderden films hebben de chaos en het lijden van oorlog in beeld gebracht. Toch onderscheidt The Longest Day zich als de productie uit 1962 die 20th Century Fox redde van een bijna-bankroet. De epische film toont John Wayne als luitenant-kolonel Benjamin Vandervoort en put uit de echte ervaringen van een paratroeper van de 82nd Airborne tijdens de invasie van Normandië.
Het project werd geregisseerd door drie vermelde regisseurs: Ken Annakin, Andrew Marton en Bernhard Wicki. Onvermeld bleven bijdragen van Daryl F. Zanuck en Gerd Oswald aan extra scènes. In plaats van onsamenhangend te worden, leverden hun gezamenlijke inspanningen een samenhangend en invloedrijk werk op dat de invasie vanuit verschillende invalshoeken belichtte.
Het scenario is gebaseerd op het non-fictieboek van Cornelius Ryan over de landingen op D-Day. Ryan interviewde meer dan driehonderd deelnemers en bestudeerde dagboeken, rapporten en archieven om het verhaal op te bouwen. De film verwerkt Britse en Franse ervaringen naast Amerikaanse en benadrukt gedeelde menselijke elementen aan beide zijden.
Na de invasie speelt Richard Burton de rol van vliegofficier David Campbell. Neergeschoten en ernstig gewond met zijn been vastgepind door veiligheidsspelden, staat Campbell boven een gevallen Duitse soldaat die hij heeft gedood. Richard Beymer is te zien als Amerikaanse paratroeper Dutch Schultz, die alleen ronddwaalt nadat hij van zijn eenheid is gescheiden en nog geen schot heeft gelost.
Terwijl de nacht valt en in de verte schoten klinken, reflecteren de twee mannen op hun situatie. Campbell spreekt de gedenkwaardige observatie uit die de zinloze kosten van het conflict samenvat.
Hij is dood. Ik ben kreupel. Jij bent verdwaald. Denk je dat het altijd zo gaat? Ik bedoel oorlog.
Het moment toont hoe conflict gewone mensen verandert in deelnemers aan geweld, met blijvende fysieke en emotionele littekens. Weinig oorlogsfilms confronteren deze realiteit zo direct.