De selectie van Engeland arriveerde in het Metropolitano stadion met de intentie om zich te revancheren voor een eerder WK gekenmerkt door een lastige halve finale tegen Argentinië. Dat lukte dankzij zestig minuten voetbal van hoog niveau gevolgd door een half uur meer conservatief spel, opgerold rond hun keeper Trafford.
Tijdens het eerste uur van de wedstrijd toonde het Britse team wat voor de toeschouwer zijn beste versie leek sinds de historische selectie van 1966. Het overwicht en de kwaliteit in het spel zorgden voor een zeer positieve indruk voordat de aanpak opmerkelijk veranderde.
In de tweede helft koos Engeland voor een angstiger voetbal en groeperde zich voor Trafford. Ondanks de bescherming moest de doelman een half dozijn indrukwekkende reddingen doen om de 2-3 stand te behouden.
In het eerste uur leek het me de beste Engeland die ik heb gezien sinds die van 1966 en daarom verraste het me negatief dat het veranderde in