Egan Bernal fietst in de Tour de France 2026 met een mix van herinneringen, trots en een hernieuwd gevoel van vrijheid. De Colombiaanse renner hoeft niet meer achterom te kijken om alles wat hij in deze wedstrijd heeft meegemaakt te herinneren. In 2019 bereikte hij de top door de eerste Colombiaan te worden die de Franse ronde won. Daarna volgden zware blessures, onzekerheid en een moeizaam herstel. Vandaag, midden in de competitie, neemt hij een andere plaats in: zonder de plicht om te domineren, maar met voldoende kracht om zich te mengen in het algemeen klassement en te laten zien dat hij nog steeds een bijzondere renner is.
De statistieken plaatsen hem in een unieke positie. Naast Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard is Bernal de laatste winnaar van de Tour die nog actief is. Chris Froome en Vincenzo Nibali zijn al gestopt. Het gegeven verrast de Colombiaan zelf, die met een glimlach reageert op MARCA: “Daar had ik nog niet aan gedacht. Het is een mooi gegeven”. Tegen de grote dominanten van dit moment rijden heeft ook zijn aantrekkingskracht voor hem.
Het is gaaf, eerlijk gezegd
Bernal beschrijft zijn traject in de Tour op natuurlijke wijze: hij heeft de top bereikt, daarna lagere posities ingenomen en vecht nu opnieuw mee om het klassement. Zijn huidige focus ligt op genieten: “Ik voel me goed. Het belangrijkste is dat ik enorm geniet van wat ik doe en trots ben op wat ik presteer”. De overwinning van 2019 draagt hij niet als een last; hij probeert gewoon elke dag het beste te geven.
Zijn rol binnen Ineos is ook veranderd. De Britse structuur bevindt zich in een fase van wederopbouw na jaren van dominantie. Bernal vindt dat de selectie veel kwaliteit heeft, al ontbreekt een leider die kan strijden tegen de besten. “We hebben heel goede renners. Als je naar de selectie kijkt, is het mensen van enorme kwaliteit. We missen een leider die kan strijden tegen degenen die net iets verder staan”, legt hij uit.
Weinigen kennen de machine van het team beter. Daarmee won hij de Tour en de Giro. Zijn aanwezigheid in deze editie was zelfs niet voorzien aan het begin en hij had ook niet gepland om voor het klassement te rijden. Toch heeft de koers hem onverwacht dicht bij de besten gebracht. Hij waardeert vooral de manier waarop hij wordt behandeld: “Het team behandelt me heel goed. Ik voel veel steun, veel respect en ze geven me enorm veel vrijheid”.
Voor de toekomst geeft Bernal aan graag bij het team te willen blijven: “Ik zou het heerlijk vinden om mijn carrière bij dit team af te sluiten”. Hij zit al tien jaar in de structuur en kan zich moeilijk voorstellen in andere kleuren te rijden. Voor hij afsluit, stuurt hij een bemoedigend bericht naar Carlos Rodríguez, de Spaanse renner die drie jaar geleden een etappe won in Morzine voor Pogacar en Vingegaard. “Carlitos is een topper. Hij werd vijfde in deze wedstrijd en dat doet niet iedereen. Hij heeft veel klasse”, stelt hij. Bernal, die de ups en downs goed kent, vertrouwt erop dat de Spanjaard zijn moment weer zal krijgen.
Egan Bernal was al koning in Parijs. Nu rijdt hij zonder kroon, maar met de zekerheid dat hij is teruggekeerd uit de donkerste plaats en de vrijheid om zich nog steeds competitief te voelen tussen de reuzen van de wedstrijd die zijn leven veranderde.