Eeva Mägi brengt transgender sprookje Mo Amor naar première op Tallinn Black Nights

De Estse regisseur keert terug met een lyrisch verhaal over liefde, identiteit en zelfontdekking met Ester Kuntu en Jarmo Reha in de hoofdrollen.

Estse filmmaker Eeva Mägi keert terug naar het Tallinn Black Nights Film Festival met haar nieuwste speelfilm, het intieme sprookje Mo Amor. De film gaat op 16 november in wereldpremière in de Critics’ Picks Competition van de 30e editie van het festival, ook bekend als PÖFF.

Het verhaal volgt de fotograaf Kaur, die het verhaal vertelt van prinses Niina en haar drie vrijers: De Mentor, De Schrijver en De Steenhouwer. Niina raakt onrustig ondanks de adoratie en zet uiteindelijk haar kroon af om haar authentieke zelf te onthullen. Ze nodigt haar voormalige geliefden uit in een afgelegen zomerhuis, waar herinneringen, mythen en de huidige werkelijkheid botsen.

Persoonlijke verhalen ontmoeten maatschappelijke thema’s

Mägi vermengt persoonlijke ervaring met bredere sociale commentaar in Mo Amor. Ze legt uit dat haar projecten vaak privéverhalen verweven met verhalen die de samenleving moet horen. De regisseur wilde onderzoeken of liefde standhoudt als verborgen waarheden naar buiten komen en een transgenderpersonage neerzetten als held van een universeel liefdesverhaal.

Ik heb altijd persoonlijke verhalen verweven met verhalen die ik voor de samenleving wil vertellen of die de samenleving moet horen. Ik had dit idee: wat als liefde de waarheid eigenlijk overleeft… Maar daarnaast krijgen transgenderpersonen te maken met zoveel obstakels, althans in Estland, en de samenleving is nog steeds erg bevooroordeeld tegenover hen. Dus wilde ik een universeel liefdesverhaal vertellen, een transgenderpersoon de held maken en een sprookje over een transman laten zien.

— Eeva Mägi, scenarioschrijver-regisseur, Interview met The Hollywood Reporter voorafgaand aan de première

Ze benadrukt dat de film transgenderliefde niet scheidt van andere vormen van liefde. “Natuurlijk bestaat er niet zoiets als transgenderliefde en gewone liefde. Het is allemaal gewoon pure liefde,” stelt Mägi.

Sprookjesvorm laat moeilijke onderwerpen schitteren

De keuze om het verhaal als sprookje te vertellen ontstond vanzelf tijdens de ontwikkeling. Mägi gelooft dat het formaat toelaat om moeilijke onderwerpen op een mooie, toegankelijke manier aan te snijden. Het benadrukt ook dat transformatie en mogelijkheden voor iedereen openstaan.

Ik dacht dat het nog krachtiger zou zijn als ik het als een sprookje vertelde, omdat sprookjes ons in staat stellen om over zeer moeilijke onderwerpen te praten op een heel mooie en universele manier. En het laat ook zien dat alles mogelijk is. Ik had het gevoel dat het een sprookje moest zijn, omdat dit verhaal in onze samenleving nog steeds als een sprookje wordt gezien – mensen denken niet dat het realistisch is. Maar ik denk dat we deze sprookjes moeten vertellen totdat ze deel uitmaken van ons echte leven.

— Eeva Mägi, scenarioschrijver-regisseur, Interview met The Hollywood Reporter

Terugkerende medewerkers en een flexibel creatief proces

Mägi werkt met een hechte groep terugkerende acteurs en crewleden. Ester Kuntu speelt Niina en Jarmo Reha vertolkt Kaur, beiden hernemen hun samenwerking uit de vorige film van de regisseur, Mo Papa. Tambet Tuisk verschijnt als De Schrijver en niet-professioneel acteur Ivor Mikker voegt zich bij de cast nadat hij Mägi in een bar ontmoette. De productie kiest voor een open, ontdekkingsgerichte aanpak zonder rigide script.

Fotografie vormt de cinematografische stijl

Terugkerende sluitergeluiden en freeze-frame foto’s doorbreken de film, als verwijzing naar het beroep van de hoofdpersoon. Cameraman en producent Sten-Johan Lill legde de 17-daagse opnames vast in Mägi’s eigen bootshuis op Vilsandi, het westelijkst bewoonde eiland van Estland.

Volgend project Mo Hunt onderzoekt kunst en grenzen

Mägi is momenteel bezig met de postproductie van haar volgende speelfilm Mo Hunt. De hybride gestileerde documentaire onderzoekt de dunne lijn tussen artistieke creatie en manipulatie, gebaseerd op echte verhalen van kunstenaars over uitbuiting en mentale grenzen. De visuele aanpak wijkt sterk af van haar eerdere werk en zet de toewijding van de regisseur voort om elk verhaal zijn eigen vorm te laten dicteren.

Tags bij dit artikel