Het Colombiaanse voetbal verkeert in diepe rouw na de bevestiging van het overlijden van Eduardo Emilio Vilarete Fernández, een van de meest iconische figuren in de nationale sport. De voormalige aanvaller overleed op 73-jarige leeftijd in Bogotá en liet een erfenis na van meer dan tweehonderd doelpunten en een strijdlustige speelstijl die hem tot een inspiratiebron maakte voor meerdere generaties.
De familie van de ex-voetballer verspreidde een officieel communiqué waarin de plannen voor de uitvaart werden toegelicht en de uitdrukkelijke wens van Eduardo Vilarete voor zijn overlijden werd onthuld. Volgens die wens vinden de belangrijkste uitvaartplechtigheden plaats in Ibagué, in het departement Tolima, de stad waar de aanvaller zijn sporen verdiende tijdens zijn periode bij Deportes Tolima en waar hij sterke persoonlijke banden opbouwde.
Daarna worden zijn resten of as overgebracht naar Santa Marta, zijn geboorteplaats, voor een laatste eerbetoon in de stad waar hij werd geboren en waar hij wordt herinnerd als een legende van Unión Magdalena.
Ter vervulling van zijn laatste wens worden de uitvaartplechtigheden gehouden in de stad Ibagué en daarna wordt hem een hommage gebracht in zijn geboortestad Santa Marta. De details worden tijdig gedeeld met wie ons wil bijstaan.
In de afgelopen maanden vocht de als ‘Loco’ Vilarete bekende speler tegen een gecompliceerde gezondheidstoestand na de diagnose van een sarcoom in zijn linkerbeen. De voortschrijding van de ziekte leidde ertoe dat artsen in augustus 2026 de amputatie van het been aanraadden om zijn leven te redden. De speler zelf stemde vastberaden in met de ingreep, maar latere complicaties als gevolg van de ziekte leidden tot zijn overlijden in de Colombiaanse hoofdstad.
Geboren in Santa Marta in 1953, onderscheidde Eduardo Emilio Vilarete Fernández zich tussen de jaren zeventig en halverwege de jaren tachtig als een van de meest gevreesde aanvallers in het Zuid-Amerikaanse voetbal. Zijn fysieke kracht, karakter op het veld en neus voor doelpunten brachten hem tot bloei bij clubs als Atlético Nacional, Unión Magdalena, Deportes Tolima, Atlético Bucaramanga en Deportivo Pereira, naast het verdedigen van de kleuren van het Colombiaanse elftal.
De Dimayor, de Colombiaanse voetbalbond en de clubs waar hij speelde betuigden hun condoleances aan de familie en benadrukten niet alleen zijn sportieve kwaliteit, maar ook zijn charisma en toewijding die een tijdperk in het nationale voetbal markeerden.