Documentaire Naza onthult getuigenissen van Israëlische soldaten over Gaza-operaties

Yuval Abraham onderzoekt militaire eufemismen en systematische vernietiging via anonieme dakinterviews

De documentaire Naza biedt een scherpe analyse van het militaire optreden van Israël in Gaza. Geregisseerd door Yuval Abraham, een van de makers van de eerdere film No Other Land, is de film gebaseerd op drie jaar nachtelijke gesprekken met Israëlische militairen op daken in Tel Aviv.

Anonieme getuigenissen onthullen dagelijkse militaire routines

Vierentwintig soldaten verschijnen in silhouet met vervormde stemmen. Ze vertellen over surveillancewerk, drone-aanvallen vanuit hoofdkwartieren en grondoperaties waarbij zowel gebouwen als personen werden getroffen. Hun verhalen beschrijven de bewuste vernietiging van structuren en het afluisteren van burgercommunicatie.

Militaire taal verandert burgerslachtoffers in statistieken

De legerterm Naza staat voor nevenschade. Soldaten leggen uit hoe het woord verwijzingen naar mannen, vrouwen en kinderen vervangt. Historische uitwisselingsratio’s van gevangenen illustreren een langdurig beleid waarbij Israëlische en Arabische levens anders worden gewaardeerd. Een geïnterviewde beschrijft hoe een kinders telefoon werd gehackt om een ouder te lokaliseren voordat het huis werd aangevallen.

Je voelt je als God, omdat je alles hoort wat ze zeggen.

— Naamloze Israëlische soldaat in Naza, Dakgesprek opgenomen voor de film

Dakinterludes contrasteren burgerleven met operaties

Beelden van Tel Aviv-bewoners die maaltijden bereiden or televisie kijken vormen korte pauzes tussen de getuigenissen. Het contrast benadrukt hoe veel Israëli’s afstandelijk blijven tegenover gebeurtenissen die zich ongeveer 60 kilometer verderop afspelen. Verschillende soldaten merken op dat videogamegewoonten gemakkelijk overgingen in echte aanvallen, waarbij succesvolle treffers als plezierig werden ervaren.

Film daagt eufemismen en officiële ontkenningen uit

De getuigenissen tonen dat sommige deelnemers de operaties als genocide beschouwden, maar toch doorgingen onder bevel. Anderen uitten afschuw over de nasleep zonder de doden zelf in twijfel te trekken. De film documenteert ook het platgooien van gebouwen om elke terugkeer van de verdreven bevolking te voorkomen.

Yuval Abraham en codirecteur Rachel Szor presenteren het materiaal zonder extra commentaar. Het resultaat legt de verantwoordelijkheid voor erkenning bij kijkers en instellingen die dergelijke werken programmeren terwijl ze neutraliteit claimen.