De Britse documentaire Derek vs Derek heeft zich in het Verenigd Koninkrijk ontwikkeld tot een stille successtory en trekt publiek met haar portret van twee buurmannen die dezelfde voornaam dragen maar verder weinig gemeen hebben in hun benadering van het land.
Uitvoerend producent Adam Wishart beschrijft hoe het project begon als een verhaal over rewilding, maar in de loop der jaren uitgroeide tot een bredere verkenning van hoe mensen met sterk verschillende overtuigingen toch gemeenschappelijke grond kunnen vinden.
Regisseur James Dawson filmde jarenlang Derek Gow, een natuurbeschermer die bekendstaat om zijn gedurfde rewildingexperimenten op zijn landgoed in Devon. Wishart, die in de buurt woont, steunde aanvankelijk het idee van een film in de stijl van de populaire documentaire Wilding, maar voelde dat er een sterke invalshoek ontbrak.
Het keerpunt kwam toen Gow Dawson herhaaldelijk naar zijn buurman Derek Banbury verwees, een intensieve melkveehouder. De dynamiek tussen de twee mannen werd het hart van het verhaal en verlegde de focus van activisme naar karaktergedreven observatie.
Financiering bleek lastig tot steun kwam via een subsidie van de Redford Center Foundation en crowdfunding. The Slate Works produceerde de film met een bescheiden budget, terwijl CAT&Docs de internationale verkoop verzorgt.
Gow pleit voor radicale veranderingen, waaronder de introductie van wilde zwijnen en zelfs wolven in het Britse landschap. Banbury richt zich op de dagelijkse melkveehouderij en het rondkomen. De film toont hun dagelijkse routines en de geleidelijke verschuivingen in perspectief zonder partij te kiezen.
Wishart benadrukt het archetypische en toch verrassende karakter van de twee hoofdpersonen en merkt op dat in een gepolariseerd klimaat vaak wordt aangenomen dat mensen met verschillende opvattingen het overal oneens zijn. In werkelijkheid laat de film buren zien die kunnen discussiëren over landbouwmethoden en elkaar toch praktisch helpen.
De documentaire heeft in het Verenigd Koninkrijk al ongeveer £120.000 opgebracht, met een stijging van 114 procent in de kaartverkoop in de week na de release volgens BFI-cijfers. Festivalvertoningen in Thessaloniki en Zürich hebben de vaart erin gehouden.
De eerste Amerikaanse vertoning staat gepland op het Doc NY-festival in New York, wat de deur opent voor bredere distributie en verdere gesprekken over voedselsystemen en de relatie van de mens met de natuur.
We leven in zo’n gepolariseerde wereld dat we aannemen dat twee mensen met tegengestelde opvattingen het over elk aspect van hun leven oneens zullen zijn en nooit meer met elkaar zullen praten. Maar het is heel goed mogelijk om het over één aspect van je leven oneens te zijn en toch je buur te bellen als je tractor vastzit.
Wishart contrasteert de aanpak met meer didactische milieufilms die kijkers kunnen afstoten. Door beide personages te toetsen en hun relatie natuurlijk te laten evolueren, behoudt de documentaire scherpte terwijl universele thema’s van onenigheid en wederzijds respect worden verkend.
De twee Dereks zijn inmiddels vrienden geworden en nemen regelmatig deel aan publieke Q&A-sessies door het hele Verenigd Koninkrijk, waardoor het bereik van de film verder reikt dan het scherm.