De eerste aflevering van Devil May Cry seizoen 2 opent met een stille opdracht die veel kijkers verraste. Getiteld The Fallen, eindigt de première zijn aftiteling met een eenvoudige tekst: For My Older Brother, JAMES VAN DER BEEK, 1977-2026. De boodschap eert de acteur die vooral bekend werd door Dawson's Creek en eerder dit jaar op 48-jarige leeftijd overleed.

Eerbetoon komt voort uit persoonlijke vriendschap, niet uit castconnectie

Anders dan de opdrachten in seizoen 1 aan stemacteurs Kevin Conroy en Tony Todd, markeert dit eerbetoon niet het verlies van iemand die aan de serie meewerkte. James Van Der Beek had weliswaar stemmen ingesproken voor andere producties, waaronder Robot Chicken en de Engelse nasynchronisatie van Castle in the Sky, maar hij verscheen nooit in Devil May Cry. Het gebaar weerspiegelt daarentegen een persoonlijke band tussen de maker van de serie en de overleden acteur.

Adi Shankar legt uit waarom hij Phil Collins-nummer liet vallen

In een gesprek met What's on Netflix vertelde maker Adi Shankar hoe die vriendschap rechtstreeks van invloed was op de soundtrack van het seizoen. Shankar had aanvankelijk een grote vechtscène gekoppeld aan Phil Collins' In the Air Tonight. Nadat hij de animatic aan Van Der Beek had laten zien, hoorde hij dat de acteur hetzelfde nummer wilde gebruiken in een Roadhouse-televisieserie die hij aan het ontwikkelen was.

Uiteindelijk besloot Shankar de kernstijl van de serie te versterken. Hij vertelde de site dat hij meer nadruk wilde leggen op nu-metal en elk te commercieel popnummer wilde vermijden dat zou botsen met de gevestigde toon van de show.

Serie blijft trouw aan nu-metal en politieke scherpte uit de vroege jaren 2000

Die keuze past bij de bredere esthetiek die Devil May Cry sinds de start heeft opgebouwd. De serie put sterk uit nu-metal, punk en emo-nummers uit de eeuwwisseling en roept de visuele stijl op van late jaren negentig anime en PlayStation 2-games. Shankar heeft de setting eerder beschreven als zijn herinnering aan de wereld net voor en na de aanslagen van 11 september, een periode die zowel de muziek als het verhaal kleurt.

Seizoen 1 sloot af met een duidelijke parallel met de Irak-oorlog, compleet met Amerikaanse troepen die aanvallen uitvoeren op de hel terwijl Green Day's American Idiot klonk. Seizoen 2 zet die commentaar voort via scènes in black-site detentiecentra en weergaven van marteling van burgers, waarbij de politieke thema's even direct blijven als de soundtrackkeuzes.