Een vrouwelijke regisseur belandt vroeg in Bitter Christmas in het ziekenhuis, waar de dienstdoende arts haar eerdere cultfilm herinnert en zich over het woord zelf verbaast. Deze uitwisseling zet de toon voor Pedro Almodóvar’s nieuwste, een sluwe cirkelvormig verhaal over wie een narratief bezit en wat er gebeurt wanneer het leven de kunst voedt en de kunst het leven weer voedt.

Almodóvar bouwt een spiegelpaleis rond creatief eigenaarschap

De film volgt Elsa, met scherpe focus gespeeld door Bárbara Lennie, een voormalige arthouse-regisseur die nu succesvol is in de reclame. Geplaagd door migraine put ze nieuw materiaal uit de problemen van haar vrienden en begint ze een nieuw scenario te schetsen. Wat begint als haar verhaal blijkt al snel het onafgemaakte werk van een ander personage, Raúl Rossetti, een gevestigde auteur gespeeld door Leonardo Sbaraglia.

Raúl put zonder toestemming uit het leven van zijn assistente Monica en zijn partner Santi en maakt van privéproblemen plotpunten. De perspectiefwisseling komt als een verrassing en dwingt kijkers alles wat ze net hebben gezien te heroverwegen.

Vivid design en sterke cast houden de film overeind

Almodóvar vult het scherm met zijn kenmerkende verzadigde kleuren, vooral tijdens een opvallende sequentie op de zwarte stranden van Lanzarote. Felroze en kanariegeel domineren het beeld en zorgen voor de meest memorabele visuele momenten. Bijrollen, waaronder Patrick Criado als Elsa’s brandweerman-vriend en Aitana Sánchez-Gijon als Raúl’s lang lijdende assistente, voegen warmte en textuur toe.

Box office-resultaten tonen gestage maar beperkte aantrekkingskracht

De film ging eind maart in Spaanse bioscopen in première en heeft daar al ongeveer drie miljoen dollar opgebracht. Dat bedrag overtreft recente Almodóvar-releases, maar blijft achter bij het succes van Pain and Glory. Sony Pictures Classics verzorgt de Amerikaanse release, hoewel de introspectieve focus en het ontbreken van grote internationale sterren de commerciële reikwijdte kunnen beperken.

Bekende thema’s komen opnieuw naar boven in regisseurswerk

Bitter Christmas is de tweede keer in zeven jaar dat Almodóvar de camera op zijn eigen creatieve proces richt. De film herneemt vragen over herinnering, fysieke aftakeling en de prijs van het omzetten van echt leed in fictie. Hoewel de humor en visuele flair van de regisseur intact blijven, voelt de zelfreferentiële aanpak nu meer ingetogen dan voorheen.

Voor trouwe fans levert de film nog steeds de verwachte geneugten van een Almodóvar-productie, van Alberto Iglesias’ levendige score tot het gepolijste production design en een korte verschijning van Rossy de Palma. Of die elementen de insulaire thema’s van het verhaal kunnen overstijgen, zal bepalen hoe breed de film buiten arthouse-kringen reikt.