Jarenlang draaide Real Madrid om de figuur van Raúl González. Voordat de recente reeks Europese titels begon en voordat de club zich structureel in de Europese top vestigde, bepaalde de aanvaller een heel tijdperk. Journalist Juan Carlos Guerrero beschrijft die periode in ‘Crónicas raulistas’, een boek dat 25 wedstrijden als rode draad gebruikt om zowel de loopbaan van de speler als de context van een Madrid dat met hem als boegbeeld veranderde te vertellen.
Het eerste hoofdstuk behandelt de oefenwedstrijden voorafgaand aan het officiële debuut tegen Oviedo en Karlsruhe. Daarna volgen de eerste wedstrijd in Zaragoza en de eerste goal tegen Atlético Madrid. Vanaf dat moment worden de duels verder uit elkaar geplaatst, met één of twee per seizoen. Elke wedstrijd fungeert als ingang tot een specifieke fase in de recente clubhistorie. Guerrero, die stage liep bij MARCA, legt uit dat de nummer 7 het team vanaf zijn tweede seizoen op zijn schouders droeg en tot de komst van Ronaldo de ziel van de kleedkamer was.
De auteur stelt dat de herinnering aan Raúl met het verstrijken van de tijd is vervaagd. De grote successen van het nationale elftal kwamen toen hij er al niet meer bij was en de Champions League-overwinningen van het afgelopen decennium overschaduwden de titels uit de late jaren negentig en vroege jaren nul. Guerrero benadrukt dat de aanvaller vanaf 1995 de spil van het team vormde en dat Madrid tot de komst van Ronaldo in wezen het team van Raúl was.
Naast zijn statistieken zorgde Raúl ervoor dat de club zich in het historische Europese machtscentrum plaatste. In 1997 had Madrid zes Europacups, allemaal in zwart-wit, terwijl AC Milan er vijf had gewonnen in verschillende decennia. Raúl gaf de definitieve zet door als aanvoerder de zeges van 1998 en 2000 te leiden.
Guerrero beschrijft Raúl als een minder spectaculaire speler dan sommige teamgenoten, maar wel onmisbaar. Hij noemt hem de verbindende lijn tussen alle punten en weigert hem te reduceren tot een pure afmaker. Hij vergelijkt hem rechtstreeks met Benzema: een aanvaller die constant werkt, tactisch intelligent is en zich permanent opoffert door het hele veld te bestrijken, te pressen en mee naar beneden te komen om het spel op te bouwen.
De Italiaanse coach Fabio Capello komt meermaals naar voren als groot bewonderaar. Zelfs toen hij Raúl na de komst van Suker en Mijatovic naar de linkerflank verplaatste, bleef de aanvaller de wedstrijd beheersen. Ook duikt de beroemde uitspraak van Alex Ferguson op voor een Champions League-duel tegen Manchester United. Op de vraag hoe de ploeg de achterstand kon goedmaken, antwoordde de Schot dat het allerbelangrijkst was dat Raúl geen Britse bodem zou betreden. In dezelfde persconferentie noemde hij hem de beste speler ter wereld in een team met Zidane, Ronaldo, Figo, Roberto Carlos en Casillas.
Het boek eindigt ver van het Bernabéu, op een omgebouwd honkbalveld dat als decor voor zijn afscheid diende. Daar scoorde Raúl zijn laatste profdoelpunt en sloot hij zijn carrière af met nog een titel. Guerrero analyseert ook zijn periode als trainer en geeft aan dat die hem vragen oproept. Hij prijst zijn disciplinaire aanpak en herinnert aan de regels die hij bij Castilla invoerde om opzichtige uitspattingen onder de jongeren te voorkomen. Bij het zoeken naar hedendaagse gelijken wijst hij op Benzema vanwege diens vermogen om als bindmiddel van het team te fungeren en noemt hij Gerard Moreno als een andere erfgenaam van die stille, effectieve stijl.
Het project ontstond uit een persoonlijke band: Raúl was het idool van de auteur, die de opdracht met enige vrees tegemoet trad omdat hij bang was dat de speler minder goed zou blijken dan in zijn herinnering. Het resultaat bevestigde zijn aanvankelijke beeld en biedt wie zijn beste versie niet heeft meegemaakt een uitnodiging om een uitzonderlijk talent opnieuw te ontdekken.