- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Opvolger van Control ruilt schieten in voor melee maar worstelt met variatie en narratieve diepgang in de paranaturale zones van Manhattan.

Control Resonant markeert een gedurfde maar ongelijke evolutie voor Remedy Entertainment. Spelers nemen de rol aan van Dylan Faden terwijl hij een getransformeerd Manhattan doorkruist vol paranaturale dreigingen. Het resultaat is een langer en uitgestrekter avontuur dan zijn voorganger, maar waarbij de kernsystemen vaak statisch aanvoelen.

Melee-gevecht vervangt schieten maar verliest reactieve diepgang

De overstap van vuurwapens naar een transformerend melee-wapen bepaalt een groot deel van de gameplay. Dylan Faden hanteert een Aberrant stick die schakelt tussen lichte en zware aanvallen, met een finisher-optie. Vroege vrijheid om meerdere zones te verkennen levert snel nieuwe krachten op. Toch toont de basisaanval-ontwijkcyclus weinig betekenisvolle ontwikkeling, zelfs na tientallen uren.

Grote districten zoals de omgekeerde West Incursion Zone, de door regen doordrenkte daken van de Evacuation Zone en het met schimmel bedekte Park herbergen golven rondzwervende vijanden. Vijanden worden aangekondigd door griezelige rode projecties, maar ontmoetingen slepen vaak door multi-wave-ontwerp en gepantserde gezondheidsbalken die stagger-kansen beperken.

Open structuur verwaterd de variatie in ontmoetingen

Het spel biedt vroeg autonomie over de kerngebieden, waardoor spelers doelstellingen in elke volgorde kunnen aanpakken. Deze aanpak spreidt de actie dun uit over herhaalde doorkruisingen van uitgestrekte ruimtes. In tegenstelling tot de compactere arena's van de originele Control, waar omgevingsinteractie en herpositionering met krachten de gevechten dynamisch hielden, vlakt melee hier de spanning af. Af en toe dakknockbacks bieden korte hoogtepunten maar houden de interesse niet vast.

Verhaal slaagt er niet in om voort te bouwen op eerdere gebeurtenissen

Verhaalmomenten rond getormenteerde Resonant-mensen krijgen weinig uitwerking. Theatersequenties fungeren vooral als snelle boss-arena's in plaats van betekenisvolle omwegen. Het bredere plot worstelt met resterende vragen uit het vorige spel en levert weinig substantiële antwoorden. FBC-bondgenoten behandelen Dylan Faden vijandig ondanks zijn jeugdexperimenten, wat een hardere toon geeft die contrasteert met Remedy's typische gastvrije vreemdheid.

Uitstekende late-game sequenties bieden emotionele beloning

Ondanks de wijdverbreide herhaling schitteren bepaalde late sequenties. Een speelse formaatwisseling bouwt op naar emotioneel resonerende scènes. Een omkering van de beroemde Ashtray Maze tijdens een afdaling in een wolkenkrabber levert een subtiele impact. Deze gestructureerde hoogtepunten wijzen op sterker potentieel dan het open-wereldkader elders toelaat.