De Chinese actrice Fan Bingbing neemt een gelaagde rol op zich als Susu, een Chinese schoondochter die de enige verzorger is van een door een beroerte verlamde Japanse weduwnaar, in het nieuwe drama van regisseur Wayne Wang.
De film, getiteld “Diary of a Mad Old Man”, is een bewerking van de roman uit 1961 van Jun’ichirō Tanizaki en krijgt zijn wereldpremière in de galaselectie van het Toronto International Film Festival. De film wordt ook vertoond op het Busan International Film Festival. Wang, die eerder films maakte als “Chan Is Missing” uit 1982, “The Joy Luck Club” uit 1993 en de met een Zilveren Beer bekroonde film “Smoke” uit 1995, regisseert het project.
Fan speelt Susu tegenover Lily Franky als Utsugi. Ze portretteert het personage als iemand die echte macht heeft over de oudere man, maar tegelijk kwetsbaar is en afhankelijk van de omringende familieleden. Fan wijst eenvoudige etiketten als roofdier of slachtoffer af en merkt op dat Susu haar invloed erkent zonder volledige controle na te streven. In plaats daarvan benadrukt de vertolking de wederzijdse behoefte en emotionele uitwisseling tussen twee mensen die om verschillende redenen op elkaar steunen.
Ik denk niet dat Susu iemand is die simpelweg probeert Utsugi te beheersen. Ze begrijpt de invloed die ze op hem heeft, maar op veel manieren is ze ook kwetsbaar en afhankelijk van de familie.
De acteurs werkten met Wang om scènes te vormen rond verlangen, verbeelding en verschuivende nabijheid in plaats van rechtstreekse fysieke intimiteit. Tederheid, afhankelijkheid en ongemak bestaan naast elkaar zonder dat er een vaste interpretatie ontstaat.
Door Susu Chinees te maken in een Japans huishouden wijkt de film bewust af van de bronroman. Fan putte uit haar eigen ervaringen met het oversteken van culturele grenzen en observeerde communicatiestijlen, ongeschreven regels en relaties vanuit het perspectief van een buitenstaander. Wang moedigde haar aan om op persoonlijke instincten te vertrouwen in plaats van Japanse manieren na te bootsen, wat aansluit bij zijn eigen geschiedenis van het navigeren tussen culturen.
Fan benaderde Susu’s seksualiteit als een uiting van zelfbewustzijn in plaats van automatische provocatie. Ze behield de durf van het personage terwijl ze de onderliggende eenzaamheid onthulde. Tegelijk benadrukt de actrice dat hedendaagse vrouwen nog steeds te maken hebben met financiële afhankelijkheid, familiedruk en ongelijke dynamieken. Ze liet Susu’s ware gevoelens bewust ambigu, zodat kijkers hun eigen conclusies kunnen trekken over liefde, medelijden of berekening.
Emoties van mensen zijn zelden helemaal puur of eenvoudig. Ik hoop dat iedereen haar eigen interpretatie kan hebben.
De rol markeert een verschuiving weg van grootschalige Chinese producties naar kleinere, personagegedreven verhalen. Fan verscheen eerder in “Green Night”, dat in 2023 in première ging in Berlijn, en won een Gouden Paard voor beste actrice voor haar werk in de Maleisische film “Mother Bhumi” uit 2025. Ze zegt dat haar focus ligt op sterke regisseurs en boeiende verhalen, ongeacht de herkomst.
Andere castleden zijn Saito Takumi en Kudoh Youki. Fan blijft op zoek naar projecten die haar in staat stellen nieuwe facetten van acteren te verkennen en het publiek direct met het personage te verbinden in plaats van met de ster.