Chrystia Freeland, die onder Justin Trudeau diverse topfuncties bekleedde waaronder die van vicepremier, minister van Financiën, minister van Buitenlandse Zaken en minister van Handel, uit in haar nieuwe memoires scherpe kritiek op de regering van Donald Trump.
Ze beschrijft hoe Trump-functionarissen achter de schermen buitenlandse ceo's en bedrijfsleiders onder druk zetten om hun overheden in de richting van het Witte Huis te sturen. Het boek stelt dat bondgenoten te vaak toegeven aan die druk zonder daar blijvende voordelen aan over te houden.
Freeland schrijft dat het Trump-team ook in besloten kring met arrogantie en onbeschoftheid optreedt. Ministers waarschuwen buitenlandse executives steevast voor ernstige gevolgen als hun leiders niet meegaan met de Amerikaanse eisen.
The Trump team is swaggeringly, rudely aggressive, even behind closed doors. Trump’s cabinet secretaries miss no opportunity to warn foreign CEOs of the dire consequences if their leaders don’t fall in line.
Ze verwijst naar een diner dat minister van Financiën Scott Bessent organiseerde na een toespraak van Mark Carney bij het World Economic Forum. Een van de aanwezigen vertelde haar later dat Amerikaanse functionarissen boos waren en actie tegen Canada wilden ondernemen.
Naast tarieven ziet Freeland Washingtons pogingen om Big Tech te beschermen tegen belastingen en toezicht als het belangrijkste conflict. Ze bekritiseert Canada's besluit in juni 2025 om een digitale dienstenbelasting te schrappen, terwijl de tarieven op Canadese goederen toch werden verhoogd.
Een anekdote gaat over premier van Ontario Doug Ford, die begin 2025 tijdelijk een toeslag op elektriciteitsexport invoerde. Een Canadese zakenman vertelde Freeland dat minister van Handel Howard Lutnick privé dreigde Amerikaanse troepen de grens over te sturen als de toeslag niet werd ingetrokken. Freeland merkt op dat Lutnick geen militaire bevoegdheid heeft.
Freeland herinnert zich de G7-top van 2018 in Quebec, waar Trump zijn steun aan een gezamenlijke verklaring introk na opmerkingen van Trudeau. Ze beschrijft hoe Trump snoepjes naar bondskanselier Angela Merkel gooide en zei: “Hier, Angela, zeg niet dat ik je nooit iets geef.” Ze noemt het moment verbijsterend minachtend.
Ondanks openlijke botsingen, waaronder Trumps opmerking dat zij een “nasty woman” was, schrijft Freeland dat hij in privé ook aardig kon zijn en haar eens complimenteus “the killer” noemde. Ze crediteert Canada's strategie van vergeldingsheffingen voor het helpen veiligstellen van het USMCA-handelsakkoord.
Het boek wijdt een hoofdstuk aan haar aftreden in december 2024. Trudeau had haar tijdens een Zoom-gesprek laten weten dat ze het ministerie van Financiën zou verliezen, maar de rol van vicepremier met focus op de betrekkingen met de VS zou behouden. Ze noemt het de op twee na slechtste dag van haar leven.
Freeland schrijft dat Trudeaus stijl soms overging in betuttelen en dat huilen op kabinetsvergaderingen gebruikelijk was. Ze prijst Carney als een uitstekende premier en zegt dat haar aftreden hem uiteindelijk aan de topfunctie heeft geholpen, zij het tegen een hoge persoonlijke prijs.