Chinese filmmakers navigeren door het regelgevingsdoolhof bij internationale coproducties

Er bestaan verschillen tussen regio’s wat betreft regelgeving rond kwalificaties voor goedkeuring van coproductieprojecten, verhoudingen tussen hoofd- en bijrollen, investeringspercentages en filmcensuur. Van auteursrechten tot rechten op afgeleide IP: inconsistenties komen vaak voor. Ook distributiecycli en valutaverrekeningen via bioscoop, streaming en tv verschillen, wat leidt tot omslachtige grensoverschrijdende boekhouding.

Films vertellen allemaal verhalen over mensen, over naties, etniciteiten en culturen. We hebben gemerkt dat het publiek in de Chinese markt niet meer zo van buitenlandse grootschalige blockbusters lijkt te houden. Iedereen richt zich meer op verhalen die dichterbij en specifieker zijn, of die nu binnenlands of buitenlands zijn.

We zien dat de vraag van het publiek naar films uit meer diverse landen en rijkere genres toeneemt. Misschien is een belangrijkere doorbraak hoe traditionele distributie beter kan inspelen op de wensen van het publiek. De oude methode van ongerichte, vereenvoudigde distributie verliest aan kracht.

In de Arabische regio is distributie tot op de dag van vandaag niet onze sterkte. Vooral als we kijken naar het distributiemodel in China, is dit een markt waar we van proberen te leren en waar we kansen willen benutten. We hebben ook extreme veranderingen in distributiemethoden gezien. Zo zijn er platforms als Netflix die de hele wereld bestrijken. Dat geldt ook voor de Arabische wereld. Soms lijkt het investeren in content via deze kanalen gemakkelijker; investeringen via deze wegen lijken eenvoudiger en kunnen gemakkelijker een beter rendement opleveren.