Charles Spencer heeft via details in zijn nieuwste boek gewezen op de interesse van prins Harry in een documentaire over hun moeder, prinses Diana. De graaf Spencer legt uit waarom hij zijn memoires rond de 30e verjaardag van Diana’s dood plaatst en wijst meerdere uitnodigingen af om mee te werken aan filmprojecten over haar leven.
In Swan Song: Diana, My Sister somt Charles Spencer verschillende mensen op die hem hebben gevraagd mee te doen aan films rond het jubileum. Hij noemt Diana’s biograaf Andrew Morton en Tony Blair’s spin doctor, Alastair Campbell, samen met een ongenoemde neef. Spencer besloot niet mee te werken en schreef in plaats daarvan zijn eigen verhaal om de feiten vanuit zijn perspectief recht te zetten.
In plaats van zelfs maar te overwegen als pratend hoofd op te treden in een productie die de gebruikelijke gebrekkige lijnen volgt, met een agenda bepaald door een tv-producent die ik nooit zal ontmoeten, of door een netwerk dat ik nooit zal kijken, ga ik vertellen hoe ik het me herinner, het definitief vastleggen, een keer voor altijd.
Afzonderlijke berichten geven aan dat Prince Harry in gesprek is over een documentaire over Princess Diana. The Daily Mail heeft geclaimd dat het project een reden is voor Harry’s recente bezoek aan het Verenigd Koninkrijk. Senior Editor-at-Large Richard Kay meldde dat Harry contact heeft gezocht met vrienden en kennissen van zijn moeder om bijdragen te verzamelen.
Kay merkte op dat Harry tijdens een bezoek in juli veel tijd doorbracht met Diana’s familie op Althorp. Het project zal naar verwachting een groot deel van Harry’s aandacht in beslag nemen in het komende jaar en heeft volgens berichten tot frustratie geleid bij zijn broer, Prince William.
Het boek, dat nu verkrijgbaar is, bevat andere opmerkelijke beweringen over de dagen na Diana’s dood in augustus 1997. Het boek riep ook een scherpe reactie op van het paleis, dat suggereerde dat verdriet Spencers herinneringen heeft beïnvloed.
Zijne Majesteit is zich ervan bewust dat de pijn van broederlijk verdriet de rede kan vertroebelen, het oordeel kan beïnvloeden en de herinnering kan kleuren op manieren die anderen niet herkennen, zelfs vele jaren na zo’n verlies.