Castlevania: Belmont’s Curse daagt spelers uit met intense platforming en spellcasting

Rose Belmont vecht zich een weg door de straten van Parijs en Dracula’s kasteel in een veeleisend nieuw deel dat spanning combineert met frustraties over de besturing.

Castlevania: Belmont’s Curse houdt spelers in een meedogenloze stroom van platforming-uitdagingen. Elke succes leidt direct naar zwaardere eisen, met weinig ruimte om te herstellen. De ervaring test reflexen en uithoudingsvermogen, waardoor handen strak om de controller geklemd zitten, maar de kernloop blijft voor het grootste deel van de reis boeiend.

Rose Belmont leidt een nieuw Castlevania-avontuur

Castlevania: Belmont’s Curse heeft Rose Belmont in de hoofdrol, het enige kind van Trevor en Sypha Belmont uit het Castlevania III uit 1989. Het verhaal put personages uit de Netflix-animatieserie en introduceert nieuwe gezichten. Rose draagt een magisch tarotdeck dat ze van haar overleden moeder heeft gekregen en gebruikt het om contact te maken met verslagen vijanden die hun krachten als spreuken delen.

Deze spreuken variëren van een gigantische vuist die uit de lucht valt tot het klassieke heilige kruis uit de hele serie. Upgrades komen van het voltooien van speciale gevechts- en verkenningstaken die Works of Mercy heten. Het systeem beloont vooruitgang, hoewel het Rose soms te sterk kan maken tegen gewone uitdagingen in combinatie met wapens en snuisterijen.

Verkenning beloont kaartontdekking

Beweging voelt minder responsief dan in titels als Hollow Knight: Silksong, vooral tijdens whip-grapple-secties die precieze timing vereisen. De kloof tussen beschikbare acties en benodigde snelheid zorgt voor frictie in veeleisende delen. Desondanks geven springen, dashen en ontwijken van gevaren zoals spike pits een sterk gevoel van vaart.

De kaart springt eruit als hoogtepunt. Onontdekte gebieden verschijnen als krabbels en onthullen beloningen zoals nieuwe snuisterijen of wapens bij ontdekking. Een ingebouwde legenda kleurt secties paars als er nog iets verborgen is en bruin als ze volledig zijn vrijgespeeld. Deze visuele feedback maakt elke vrijgespeelde kamer bevredigend en de totale kaaromvang zorgt voor vele uren zoekwerk.

Combat-afstemming en baasgevechten schieten tekort

Vroege baasgevechten, waaronder een tegen Leon Belmont, fungeren als strenge skillchecks die in het begin te bestraffend kunnen aanvoelen. Latere ontmoetingen vragen aandacht voor patronen, maar de groeiende kracht van de speler door spreuken, levels en uitrusting laat hen vijanden vaak overmeesteren zonder dezelfde spanning. Bossen schalen niet mee met de voortgang, waardoor de uitdaging na verloop van tijd afneemt.

Het spel verwijst naar de cast van de Netflix-serie, inclusief vermeldingen van Alucard en de kans om zijn zwaard en schild te verzamelen. Leon Belmont en Jeanne d’Arc fungeren als mentoren via het tarotsysteem, terwijl Medusa antagonistische dialogen levert. Het ontbreken van een volledige Alucard-verschijning valt op maar haalt de ervaring niet onderuit.

Een welkome terugkeer ondanks genreconcurrentie

Meer dan tien jaar zijn verstreken sinds de laatste originele Castlevania-release. Intussen hebben veel andere games de Metroidvania-ruimte opgevuld. Belmont’s Curse overtreft niet de sterkste titels in de stijl, maar de mix van verkenning, spreukvariatie en kaartbeloningen zorgt voor genoeg plezier om de besturings- en afstemmingsproblemen te compenseren.

Tags bij dit artikel