De Franse filmmaker Bruno Dumont keert terug met een opvallend eenvoudig verhaal tegen de achtergrond van de fonkelende Middellandse Zee. Zijn nieuwe film Red Rocks volgt een kleine groep kinderen die hun zomerdagen doorbrengen bij de zee, waarbij spel vermengd wordt met de eerste tekenen van romantiek.
De vorige film van de regisseur, The Empire, combineerde Star Wars-elementen met expliciete humor en zware visuele effecten. Red Rocks kiest voor de tegenovergestelde aanpak. De film schrapt bijna alles behalve natuurlijk licht, korte lenzen en de alledaagse handelingen van de zeer jonge acteurs.
Vijf- en zesjarigen spelen de hoofdrollen, waaronder de temperamentvolle leider Géo en zijn vrienden Rouben en Manon. Wanneer een nieuw meisje genaamd Eve arriveert, verschuift de zorgeloze routine van de groep naar een teder verhaal over vroege verliefdheid. De kinderen beklimmen kliffen, overtreden kleine regels en verkennen de kustlijn zonder toezicht van volwassenen.
Cinematograaf Carlos Alfonso Corral legt de Côte d’Azur vast in scherpe details. De visuele schoonheid van de film springt eruit als het sterkste element en zet het gewone spel om in opvallende beelden tegen de rotsachtige kustlijn en het blauwe water.
Een lange treinreis naar Italië brengt lichtere komedie als de kinderen op bezoek gaan bij grootouders en een man tegenkomen die tennis speelt terwijl drie honden de ballen achternagaan. Later veroorzaakt een jaloerse rivaal een korte confrontatie bij het water, al blijft de scène veel milder dan het geweld in veel eerdere films van Dumont.
Dumont heeft lang lof en kritiek geoogst om zijn compromisloze stijl. Hier vermijdt hij het extreme materiaal uit eerdere films en laat hij de charme van de jonge cast het verhaal dragen. Het resultaat voelt lichter, maar behoudt toch zijn kenmerkende, afstandelijke blik op menselijk gedrag.