Brian De Palma's Blow Out geldt als zijn hitchcockiaanse meesterwerk

De thriller uit 1981 combineert paranoia, sound design en suspense in een verhaal dat De Palma boven imitatie verheft.

Het New Hollywood-tijdperk van de jaren zeventig lanceerde een generatie regisseurs die de Amerikaanse cinema opnieuw vormgaven. Martin Scorsese, Francis Ford Coppola en Steven Spielberg kwamen allemaal in deze periode op. Daaronder viel Brian De Palma op door zijn diepe betrokkenheid bij het werk van Alfred Hitchcock, de filmmaker die al lang auteur-niveau controle toonde voordat de term wijdverbreid werd.

De Palma ontwikkelt zijn kenmerkende stijl via vroege successen

De Palma toonde al vroeg affiniteit met het macabere in zijn debuutfilms. Zijn film Sisters uit 1973 toonde al een scherpe beheersing van visueel vertellen die studio-aandacht trok. Hij bereikte een breder publiek met de verfilming uit 1976 van Stephen King's Carrie, die een Oscar-nominatie opleverde en zijn onderscheidende aanpak van gore, geluid en split-screen-technieken in de onvergetelijke prom-scène liet zien.

De Palma's rondzwervende camerawerk, precieze framing en point-of-view shots echoden Hitchcocks methodes. Hij ging verder in deze connectie met Obsession uit 1976, dat een van Bernard Herrmanns laatste scores bevatte. Latere films zoals Dressed to Kill bevatten een liftmoord die de douchescène in Psycho opriep.

Blow Out voltooit een onofficiële trilogie van paranoïde thrillers

Blow Out staat naast Michelangelo Antonioni's Blow Up en Francis Ford Coppola's The Conversation als deel van een informele serie gericht op opgenomen bewijs van mogelijke misdaden. Elke film onderzoekt hoe verschillende opnametechnologieën verborgen gebeurtenissen vastleggen, waarbij Blow Out zich richt op audio zoals Blow Up zich richt op fotografie.

In het verhaal speelt John Travolta een geluidstechnicus die een auto-ongeluk opneemt terwijl hij ambient effecten verzamelt. Hij redt een passagier maar ontdekt dat de bestuurder een politicus was. Bij het beluisteren van de tape detecteert hij een schot voor de bandklap en begint bewijs te verzamelen met hulp van de geredde vrouw, gespeeld door Nancy Allen. Wat volgt is een web van samenzwering en toenemend gevaar.

De Palma creëert spannende set pieces en meta-lagen

De film beloont kijkers met talrijke zelfreferentiële toespelingen op het filmproces. De opvallende sequenties tonen De Palma's beheersing van suspense. Een langzame achtervolging door een treinstation bouwt spanning op terwijl het publiek een aanval verwacht. Een draaiende camerashot legt een cruciaal tragisch moment tussen de hoofdrolspelers vast, terwijl een split-screen sequentie nieuwsberichten contrasteert met Travolta die zijn audio-bewijs samenstelt.

Het einde levert een krachtige emotionele payoff die de openingssequentie herdefinieert. Deze momenten breiden Hitchcocks technieken uit naar nieuw terrein terwijl ze duidelijk De Palma's eigen blijven.

Hitchcock uit scepsis maar Blow Out krijgt hoge lof

Hitchcock zou het hitchcockiaanse label dat op Dressed to Kill werd geplakt, uitgebracht in het jaar dat hij stierf, niet hebben gewaardeerd. Hij had misschien echte opvolgers willen zien in plaats van kopieën. Criticus Pauline Kael bood een andere kijk op Blow Out en merkte op hoe de film zijn aanvankelijke grap in iets veel diepers verandert.

Blow Out begint met een grap; tegen het einde is de grap binnenstebuiten gekeerd. Op een manier gaat de film over het volbrengen van de ene taak die aan het begin voor de geluidseffectenman is gesteld: hij heeft een betere schreeuw gevonden. Het is een geweldige film.

— Pauline Kael, Recensie van Blow Out

De Palma regisseerde later grote successen zoals Scarface en Mission: Impossible die zich verwijderden van pure suspense. Toch bleef de invloed van Hitchcock zichtbaar in zijn hele carrière. Binnen zijn serie thrillers die ook Body Double omvat, vertegenwoordigt Blow Out de duidelijkste en meest geslaagde uitdrukking van die lijn.

Tags bij dit artikel