Between Us onderzoekt aanhoudend verdriet via toneelclub op middelbare school tijdens Tokio-première

De nieuwste film van Shingo Matsumura volgt twee vervreemde families terwijl hun dochters verzoening zoeken via een schooltoneelstuk

Twee middenklassefamilies, ooit goede vrienden, leven nu met de diepe littekens van een kampeertragedie die hen uit elkaar dreef. Regisseur Shingo Matsumura verwerkt hun gedeelde pijn via een onverwachte invalshoek in zijn nieuwe film Between Us: een toneelproductie van de drama-club op de middelbare school. Het verhaal volgt moeders en dochters die het verlies onder ogen zien en wegen naar herstel zoeken.

Film opent in vernieuwde sectie van Tokyo Film Festival

Between Us is Matsumura’s vierde speelfilm en draait in de nieuwe competitieve sectie Nippon Cinema Now op het Tokyo Film Festival. Sterke prestaties van de vier hoofdactrices dragen het project, ook al slaagt het verhaal er soms niet in om de ambities waar te maken.

Tragisch kampeerincident zet toon voor vervreemde levens

Een kort proloog introduceert de families tijdens een kampeertrip op het platteland voor twee huishoudens. De jonge Kasumi gaat mee met haar ouders, terwijl haar klasgenoot Makoto thuis ziek is. Alleen de jongere broer van Makoto, Kenji, reist mee met de andere groep. De jongen verdwijnt nadat hij met een vlindernet is weggelopen, waardoor beide families kapot zijn.

Zes jaar later zijn de huishoudens sterk veranderd. Makoto, nu een tiener gespeeld door Ririka Kawashima, woont bij haar moeder Emi, die emotioneel is teruggetrokken. Haar vader heeft het gezin verlaten, zijn baan verloren en werkt als bezorger. De andere familie lijkt aan de oppervlakte stabieler, maar onderliggende spanning komt naar boven wanneer de moeder opmerkt dat haar man zelden lacht om hun nieuwe jonge dochter.

Dochters nemen het voortouw bij het verwerken van familie trauma

Makoto en Kasumi belanden op dezelfde middelbare school en worden de enige leden van de worstelende drama-club. Hun moeders kruisen elkaar bij de bibliotheek waar Emi werkt, en het zien van het jonge kind van de andere familie veroorzaakt nieuwe ellende. De vaders blijven grotendeels passief, waardoor de jongere generatie de vijandigheid en het verdriet moet confronteren dat beide huishoudens heeft vastgezet.

De twee meisjes besluiten een toneelstuk op te voeren dat rechtstreeks ingaat op het besluit van hun families om te verzoenen. Ze putten uit de resterende genegenheid die ze ooit deelden en streven naar heling, ook al verzetten hun ouders zich tegen betrokkenheid.

Sterk acteerwerk verankert ongelijke uitvoering

Kawashima levert een opvallende prestatie als de geschokte Makoto. De film toont vaardigheid in het weergeven van stille, etterende rouw zonder directe expositie. Toch spelt een radio-nieuwsbericht dat alleen voor het publiek is bedoeld het lot van het vermiste kind uit en hint het op mogelijk misdrijf, waardoor alle mysterie verdwijnt en een procedurele toon wordt gesuggereerd die het verhaal nooit nastreeft.

Matsumura laat belangrijke vragen open, een keuze die zelfvertrouwen toont. Toch had de film meer wrijving van de oudere generatie kunnen toevoegen om het contrast met de bereidheid van de tieners om te vergeven te verdiepen. Commercieel bereik lijkt beperkt tot gespecialiseerde festivals die opkomende filmmakers steunen.

Tags bij dit artikel