De centrale uitdaging om het fiscale evenwicht in de Verenigde Staten te herstellen krijgt tijdens de campagne voor de midterms vrijwel geen aandacht. Beide grote partijen bieden geen geloofwaardige plannen om het probleem aan te pakken en sluiten daarmee een informeel pact om het onderwerp te vermijden.
Democraten pleiten voor hogere overheidsuitgaven aan programma’s zoals bredere toegang tot zorg en willen hogere belastingen voor de hoogste inkomens. Ze beweren niet dat deze maatregelen de begroting in evenwicht brengen of tot overschotten leiden. Republikeinen blijven pleiten voor brede belastingverlagingen en stellen dat de economische groei de gederfde inkomsten compenseert. Geen van beide partijen koppelt de voorstellen direct aan het terugdringen van het tekort.
De overheid leent 6 procent van het bruto binnenlands product, ondanks solide groei en lage werkloosheid. De netto staatsschuld bedraagt 100 procent van het bbp en loopt volgens prognoses op tot 120 procent in 2036. De tienjaarsrente op Amerikaanse staatsobligaties is gestegen boven de 5 procent, een niveau dat in decennia niet meer is voorgekomen en vergelijkbaar is met rentes die landen met acute schuldproblemen betalen.
Voortdurend lenen zet de langetermijnrentes onder druk en verhoogt daarmee de financieringskosten in de hele economie. Een plotselinge omslag in het beleggerssentiment kan een zichzelf versterkende cyclus van hogere rentes en grotere tekorten veroorzaken. Als de groeiverwachtingen rond nieuwe technologieën plotseling afnemen, zal de vraag zwakker worden, het tekort groter en extra stimulering nodig zijn.
Het gebrek aan fiscale ruimte bemoeilijkt pogingen om handelsbeleid aan te passen dat de consumentenprijzen heeft opgedreven. De Federal Reserve moet de korte rentes hoger houden dan anders nodig zou zijn. Hogere langetermijnrentes drijven de hypotheeklasten op en maken krediet duurder. Vragen over de houdbaarheid op lange termijn van Social Security en Medicare worden lastiger op te lossen nu de zorgen over economische zekerheid toenemen.
Beide partijen lijken bereid het serieuze debat uit te stellen tot de fiscale druk onontkoombaar wordt. Kiezers krijgen geen duidelijke keuzes over de vraag of toekomstig evenwicht moet komen via hogere inkomsten, lagere uitgaven of een combinatie van beide. Het resultaat is een gedeelde terughoudendheid om de noodzakelijke afwegingen onder ogen te zien.