Barbara Forever belicht de blijvende invloed van pionierende lesbische filmmaker Barbara Hammer

Regisseur Brydie O’Connor trotseert financieringshindernissen en marktscepsis bij het brengen van het verhaal van de productieve experimentele kunstenaar naar festivals wereldwijd

Barbara Hammer creëerde decennialang experimentele films die lesbische ervaringen vastlegden in een tijd waarin weinig stemmen als de hare een publiek bereikten. De overleden kunstenaar, die eind jaren zestig begon, bleef grotendeels over het hoofd gezien ondanks meer dan 85 films en het archiveren van haar leven in 125 dozen die later door Yale University werden verworven.

Regisseur Brydie O’Connor legt dat erfgoed vast in de documentaire Barbara Forever, die vertoond is op Sundance en Berlinale voordat de film arriveerde op het Ji.hlava International Documentary Film Festival.

O’Connor stuit op financieringsbarrières voor queer verhalen

O’Connor beschrijft de intense inspanning die nodig was om het project af te ronden ondanks sterke partners. De productie, gesteund door A Space Time Films, Killer Films en Kartemquin Films, kreeg steun van Kristen Stewart en producer Christine Vachon.

Christine zei zoiets als: ‘Ik vind het geweldig dat het een onconventionele benadering is van een onconventionele kunstenaar.’ Ik ben een groot fan van haar filmografie en sommige van haar films behoren tot de meest baanbrekende queer films die ik ooit heb gezien.

— Brydie O’Connor, regisseur van Barbara Forever, Interview met Variety

Commercieel succes op festivals vertaalt zich echter niet zomaar in nieuwe financiering. O’Connor merkt dat enthousiasme voor het onderwerp vaak gepaard ging met scepsis over bredere aantrekkingskracht.

Hammers productieve oeuvre en persoonlijke drive

Barbara Hammer overleed in 2019. O’Connor reflecteert op de vastberadenheid van de kunstenaar om elk aspect van haar leven te documenteren, van straatinterviews tot intieme momenten, lang voordat sociale media zulke praktijken normaliseerden.

Hammers aanpak kwam voort uit een verlangen om lesbisch leven zichtbaar te maken. Ze begon met filmmaking zonder het woord ‘lesbian’ zelfs maar te kennen en wilde werk creëren waarmee anderen zichzelf konden herkennen.

Wanneer je met mensen praat die in die scene zaten of haar hadden ontmoet, zeggen ze: ‘Barbara had een enorme persoonlijkheid. Ze was echt pushy, weet je.’ Dat vind ik zo menselijk.

— Brydie O’Connor, regisseur van Barbara Forever, Interview met Variety

Verbinding met het publiek blijft centraal

Hammer hechtte tot het einde van haar leven waarde aan lesgeven en directe interactie met kijkers. O’Connor zet die geest voort en wijst op krachtige reacties van diverse publieken die persoonlijke herkenning vinden in de film.

Een vertoning bracht een vrouw uit Texas ertoe de documentaire te verbinden met de laatste dagen van haar vader. Zulke ontmoetingen benadrukken het vermogen van de film om ervaringen over identiteiten en generaties heen te overbruggen.

Tags bij dit artikel