Anthony Norman had geen idee dat zijn tijdelijke opdracht bij een hot sauce-bedrijf in Zuid-Californië hem het middelpunt zou maken van een populaire hidden-camera-serie. De vader uit Nashville stemde ermee in om Rockin’ Grandma’s te helpen bij een weeklang retreat, in de verwachting dat het niet meer zou zijn dan flexibel werk dat paste bij zijn jonge zoon.
Producenten casten Norman als de nietsvermoedende hoofdrolspeler voor het tweede seizoen van Jury Duty na een uitgebreid selectieproces. Hij arriveerde klaar om op elke gewenste manier te helpen, zonder te weten dat al zijn collega’s acteurs waren en het hele retreat om hem heen was geschreven. Slechts een klein team van vijf mensen was ter plaatse, waardoor Norman aannam dat het om een bescheiden documentaire ging die waarschijnlijk geen groot publiek zou bereiken.
Achter de schermen bleven ongeveer 85 extra crewleden verborgen terwijl de uitgebreide grap zich ontvouwde. Norman hoorde later de ware omvang tijdens een panel bij Deadline Studio at Prime Experience.
Co-creator Lee Eisenberg legde de toegenomen complexiteit ten opzichte van seizoen één uit. Het nieuwe format vereiste dat acteurs consistente geschiedenissen als langdurige Rockin’ Grandma’s-medewerkers aanhielden, zodat Norman routinevragen kon stellen zonder het uitgangspunt te doorbreken. Het team wilde het originele jury-duty-concept overtreffen terwijl de kern aantrekkingskracht intact bleef.
The bar for us from Season 1 of Jury Duty to Company Retreat, we wanted to raise it for ourselves.
Vroeg in het retreat nam de fictieve HR-manager ontslag na een ongemakkelijke vergissing, waardoor Norman in de rol van Captain Fun belandde die verantwoordelijk was voor groepsactiviteiten. Hij nam de plotselinge verantwoordelijkheid zonder aarzelen op zich en zei later dat hij de baan dagelijks zou doen vanwege de warme ontvangst van de groep.
Executive producer Todd Schulman beschreef de zoektocht naar een protagonist die met openheid in plaats van achterdocht zou reageren. Na meerdere interviews vond het team dat Norman dezelfde verbindende eigenschap bezat die Ronald Gladden in seizoen één tot een uitblinker maakte. Ze hoopten dat hij de betere instincten zou vertegenwoordigen die de meeste mensen in onbekende situaties tonen.
We wanted to get someone who captured America the way Ronald did but was their own person.
Executive producers Nicholas Hatton en Eisenberg benadrukten de focus van de show op gewone vriendelijkheid op een moment dat verdeeldheid het publieke debat domineert. Ze zien de serie als een bewuste tegenhanger van social media-dynamieken die conflict belonen, en willen juist laten zien dat de meeste dagelijkse interacties respectvol en gastvrij blijven.
It’s a celebration of common decency, not unique decency.