De loopbaan van Alberto Abengózar (1989) illustreert perfect de wegen die het voetbal soms neemt: beginnen ver van huis en uiteindelijk terugkeren naar het beginpunt. Geboren in Alcázar de San Juan, zette hij zijn eerste stappen in de jeugdopleiding van de plaatselijke Gimnástico en kwam hij dicht bij het profvoetbal met clubs als Getafe en Albacete, voordat hij tijdelijk de schoenen aan de haak hing.
Hij viel al snel op in de Tercera División en trok de aandacht van Getafe, waar hij deel uitmaakte van het tweede elftal en meetrainde met het eerste team. Later keerde hij terug naar zijn oude club en belandde hij in 2010 bij Albacete. Daar speelde hij op 19-jarige leeftijd vier wedstrijden in de Segunda División tijdens het seizoen 2010-11.
Een van die duels bleef voor altijd in zijn geheugen gegraven: de wedstrijd in Balaídos tegen Celta de Vigo. Hij begon in de basis, nam de verantwoordelijkheid voor een strafschop en scoorde in een iconisch stadion. "Ik had het geluk om te scoren in een indrukwekkend stadion, het is een prachtige herinnering die ik voor altijd bewaar", aldus Abengózar zelf.
Na zijn periode bij Albacete speelde Abengózar nog voor Villarrobledo, Almansa, La Roda, Teruel, Ontinyent en Olímpic de Xàtiva. "Vanaf het moment dat ik Alcázar verliet, heb ik van het voetbal geleefd en alles wat ik heb, heb ik aan het voetbal te danken", zegt hij. Toen hij merkte dat het hoogste haalbare de Segunda B was, besloot hij een ambtenarenexamen te doen voor meer stabiliteit.
Vandaag werkt hij als machinist bij Renfe, maar hij heeft het voetbal nooit helemaal losgelaten. In 2022 keerde hij terug bij Sporting de Alcázar, de opvolger van het opgeheven Gimnástico, en werd hij aanvoerder.
De komende wedstrijd tegen Málaga CF op het veld Manuel Delgado Meco betekent voor Abengózar het sluiten van een cirkel die hij nooit had durven dromen. Op 37-jarige leeftijd beleeft de aanvoerder van Sporting met hernieuwde passie de groei van zijn team en de terugkeer van het publiek naar de tribunes. "Dit wordt de meest emotionele wedstrijd van mijn leven", verzekert hij. "Het belangrijkste is om van het proces te genieten".
Ik ben mijn familie altijd dankbaar, omdat ze me vanaf het begin met beide benen op de grond hebben gehouden.