Zuid-Korea werkt aan een ambitieus plan om de zuidwestelijke stad Gwangju om te vormen tot een belangrijk halfgeleiderproductiecentrum, als onderdeel van een bredere inspanning om de voordelen van de AI-boom buiten de hoofdstedelijke regio te brengen.
Het project draait om de verplaatsing van een militair vliegveld en een luchtmachtbasis in Gwangju, ongeveer 266 kilometer ten zuidwesten van Seoul. Op de locatie zouden vier nieuwe halfgeleiderfabrieken komen met een toezegging van 800 biljoen won van Samsung Electronics Co. en SK Hynix Inc. binnen een groter nationaal plan van 1.350 biljoen won voor chips, fysieke AI en datacenters. Lokale perenteler Lee Heung Soo, 74, herinnerde zich decennia van straaljagerslawaai dat volgens hem zijn gehoor heeft aangetast en ontwikkeling heeft tegengehouden. “Ik dacht dat het voor altijd een luchtmachtbasis zou blijven,” zei hij. “Ik had me nooit zoiets kunnen voorstellen.”
President Lee Jae Myung wil de economie van de regio Honam stimuleren, die vorig jaar met 0,9 procent kromp terwijl de nationale groei 1,1 procent bedroeg. Jonge inwoners vertrekken al jaren naar betere vooruitzichten elders. De aankondiging heeft lokaal enthousiasme gewekt, met spandoeken in markten en openbare gebouwen in een stad van ongeveer 1,4 miljoen inwoners die bekendstaat om de democratiebeweging van 1980 en haar eetcultuur.
Het initiatief kan de banden met de Verenigde Staten onder druk zetten, de belangrijkste veiligheidspartner van de regering van Lee Jae Myung. Amerikaanse minister van Handel Howard Lutnick verklaarde onlangs dat Zuid-Koreaanse bedrijven hun AI-gerelateerde productie in Amerika moeten uitbreiden. “Ze gaan hier bouwen. Ze moeten hier bouwen. Het is van vitaal belang dat ze hier bouwen,” zei hij tegen Bloomberg Television, met een waarschuwing voor mogelijke nieuwe tarieven. Een woordvoerder van het State Department benadrukte dat Zuid-Korea sinds het begin van president Trumps eerste termijn een van de grootste Amerikaanse investeerders is.
Uiteindelijk draait het om timing — de vraag is of Zuid-Korea het op tijd kan realiseren. De obstakels gaan verder dan economie en raken ook nationale veiligheid en de relatie met de VS als bondgenoot, waardoor het hele proces veel ingewikkelder wordt.
De fabrieken zouden dagelijks ongeveer 650.000 ton water nodig hebben. Ambtenaren willen water uit reservoirs halen en gezuiverd afvalwater hergebruiken. Kang Boosik, hoogleraar civiele en milieutechniek aan de Dankook-universiteit, merkte op dat adequate infrastructuur en recycling aan de vraag kunnen voldoen, hoewel noodplannen nog onduidelijk zijn. Gemeenteraadslid Choi Kyung-mi pleit voor meer gebruik van hergebruikt water uit de dagelijkse lozing van 300.000 ton in de stad. De provincie Zuid-Jeolla produceert al een overschot aan elektriciteit, maar nieuwe hoogspanningslijnen moeten over landbouwgrond en dorpen lopen, wat tot zorgen in de gemeenschap leidt.
Het cluster zou naar schatting 23.000 werknemers nodig hebben, van wie velen met hun gezin zullen verhuizen. Park Minho, makelaar, meldde een stijging van het aantal vragen sinds de aankondiging en vergeleek de mogelijke groei met Dongtan bij Seoul. Salonhoudster Lim Joo toonde voorzichtig optimisme, maar wees op beperkte lokale voorzieningen en eerdere teleurstellingen met onvervulde beloften. “Decennialang kwam er hier niet veel terecht,” zei ze.
We zullen alles doen wat in onze macht ligt om de beste mogelijke voorwaarden te creëren, of het nu gaat om financiële steun, infrastructuur, huisvesting en onderwijs, of culturele en gezondheidszorgdiensten.
Boer Lee Heung Soo blijft hoopvol maar realistisch en wil zichtbare bouwactiviteiten zien voordat hij volledig vertrouwen heeft. “Wie weet wat Trump zal zeggen?” zei hij. “Zelfs als ze het hele project niet kunnen uitvoeren, hoop ik dat ze tenminste met één fabriek beginnen.” De levering van de eerste fabriek met massaproductie in 2030 zal de capaciteit van de regering op de proef stellen om militaire coördinatie met Washington, milieubeperkingen en gemeenschapsimpact te combineren.