Opgenomen ruim voor de recente spanningen tussen de VS en Iran arriveert The Fix met een vreemd tijdloze kwaliteit die past bij de mix van politieke thema's en spionagecomplicaties. De Israëlische schrijver-regisseur Guy Moshe levert een Amerikaanse productie die een team voormalige CIA Special Operations-agenten volgt, aangevoerd door Zachary Levi, op een risicovolle undercoveropdracht in Teheran.
Het verhaal begint tijdens de terugtrekking uit Kabul in 2021. Tuckers personage en zijn team krijgen van handler Liam Neeson de opdracht een belangrijke lokale contactpersoon te evacueren voordat de Taliban hem kunnen grijpen. Tucker neemt beslissingen in een fractie van een seconde die levens redden maar de instructies schenden, waardoor het hele team uit de dienst wordt ontslagen.
Terug in de Verenigde Staten worstelen de voormalige agenten met de terugkeer naar het burgerleven. Tucker houdt afstand van zijn ex-vrouw en zoon, overtuigd dat zijn ervaringen hem hebben gebroken. Wanneer Neesons personage tekenen van vroegtijdige dementie vertoont en geclassificeerde informatie lekt, horen de mannen van een lang verborgen fortuin dat sinds de val van de sjah in 1979 in Teheran ligt.
Tucker reist naar Parijs om de voormalige partner van de oudere agent te ontmoeten. Zij stemt ermee in hem naar de verborgen activa te leiden, maar alleen als hij haar activistische dochter redt die zich in Iran schuilhoudt. Het team komt weer bijeen en neemt dekmantels aan om het land binnen te komen. Levi poseert als een Nieuw-Zeelandse tapijthandelaar die met zijn nieuwe bruid reist, een rol die wordt gespeeld door de studente Zara, vertolkt door Elnaaz Norouzi.
De operatie loopt spaak door roekeloze acties en wisselende loyaliteiten. Het team neemt uiteindelijk een hoge ambtenaar gevangen om een militair gebouw te bereiken waar de decennia oude buit zou liggen. Meerdere verraadmomenten stapelen zich op, ondersteund door degelijke acteerprestaties maar ondermijnd door personages die te weinig diepgang hebben voor zulke complexe intriges.
Cinematograaf Larry Smith maakt indrukwekkende breedbeeldbeelden, ook al staat Georgië model voor Iraanse locaties. De actiescènes zijn competent maar niet meeslepend en de spanning zakt soms weg. De film opent met een bijbelcitaat en raakt conservatieve standpunten aan zonder er echt voor te kiezen, terwijl kritiek op het Iraanse bewind leunt op bekende voorstellingen.
De slotscène mengt sentiment met havikachtige tonen terwijl een herenigde vader en zoon over vuurwapens praten. Moshe, wiens eerdere werk varieert van het intieme drama Holly tot gestileerde actie- en sciencefictionprojecten, levert opnieuw een kijkbare maar ongelijke film die vermaakt zonder zijn ambities volledig waar te maken.