Zach Cregger’s Resident Evil vangt de paniek uit de games via een gewone protagonist

De nieuwe film kiest voor een medische koerier genaamd Bryan in plaats van bekende helden en herschept de gespannen resource management en oplopende angst van de originele survival horror

Al meer dan twintig jaar worstelt Hollywood om Resident Evil om te zetten in een overtuigende live-actionreeks. Eerdere films bouwden hun eigen lore uit, terwijl de poging uit 2021 de eerste twee games in één verhaal perste. Beide putten uit Capcom-bronmateriaal, maar misten het kerngevoel van te weinig munitie hebben, de verkeerde deur openen en iets veel ergers tegenkomen dan verwacht.

Bryan belichaamt de gemiddelde speler die in Raccoon City belandt

Zach Cregger’s aanpak vermijdt het navertellen van bestaande verhaallijnen of het opvoeren van Leon Kennedy, Jill Valentine of Chris Redfield. In plaats daarvan richt de film zich op het spelen zelf. Beperkte middelen, gesloten deuren, groeiende doelstellingen, groteske vijanden en één steeds geïrriteerder wordende man bepalen de ervaring. Het resultaat voelt als een adaptatie van spelersacties in plaats van herkenbare personages.

Austin Abrams speelt Bryan, een medische koerier wiens laatste levering hem rechtstreeks Raccoon City in leidt tijdens de uitbraak. Hij mist de training van politieagenten, soldaten of agenten die dagelijks met biowapens te maken hebben. Bryan is gewoon een gewone man die al een slechte avond heeft als de verschrikkingen beginnen, waardoor hij veel dichter bij de speler staat dan de gebruikelijke protagonisten uit de serie.

Leon en Jill hebben al genoeg nachtmerries meegemaakt, zodat kijkers competentie verwachten. Bryan verspilt kogels, overziet aanwijzingen, maakt slechte keuzes en gaat door omdat het verhaal dat vereist. Zijn constante gevloek voelt als de sterkste link met de games: hij moppert tegen onbekende kamers, smeekt vijanden om te blijven liggen en reageert met oprechte verontwaardiging als de situatie verslechtert.

Iedere locatie functioneert als een apart gamelevel

Cregger heeft verteld dat hij Bryan als avatar behandelt en het verhaal structureert rond het gevoel van machtsprogressie uit de games. Ieder nieuw gebied daagt hem anders uit terwijl hij dichter bij zijn doel komt. De film zet ingewikkelde puzzels en doelstellingen om in zijn versie van levels, waarbij Bryan voorraden verzamelt, nieuwe dreigingen tegenkomt en steeds gevaarlijker zones betreedt.

Zijn wapens verbeteren van een pistool naar een shotgun en later een machinegeweer, maar meer vuurkracht maakt hem nooit een onoverwinnelijke held. De monsters worden groter, sneller en weerzinwekkender als reactie daarop. Deze zorgvuldige balans voorkomt comfort en weerspiegelt hoe spelers even opgelucht zijn met een nieuw wapen, om zich vervolgens af te vragen waarom het spel dat ineens nodig heeft.

Getrouwe adaptatie richt zich op spelersacties in plaats van bekende gezichten

Eerdere adaptaties importeerden personages en wezens in nieuwe verhalen of recreëerden iconische locaties en plotpunten. Cregger vertelt een origineel verhaal aan de randen van de uitbraak, terwijl hij toch vat wat spelers in die wereld daadwerkelijk doen. Een film kan kijkers niet dezelfde agency geven die verkenning zo angstaanjagend maakt, dus vervangt het die door Bryans frustratie, wanhoop en twijfelachtige beslissingen.

Bryan vervangt Leon, Jill of Chris niet. Hij staat voor de persoon die hen bestuurt, geplaatst in hun wereld zonder hun ervaring of geduld voor herhaalde aanvallen. Hem zien worstelen voelt herkenbaarder dan weer een getrainde agent die monsters zelfverzekerd uitschakelt. Na jaren van het adapteren van de verhalen uit de games, adapteert deze versie de werkwoorden: zoeken, sparen, ontgrendelen, rennen, schieten, vloeken en volhouden tot het volgende doel.

Tags bij dit artikel