Het in Parijs gevestigde verkoopbedrijf Charades heeft een reeks Aziatische distributiedeals gesloten voor de animatiefilm We Are Aliens van de Japanse regisseur Kohei Kadowaki, net voor de competitievertoning op het Annecy International Animation Film Festival.
De Japans-Franse coproductie heeft kopers gevonden in vijf belangrijke markten. Geen Narae Media nam de rechten voor Zuid-Korea, Hooray Films kocht Taiwan, Shaw Organisation verwierf Singapore, Intercontinental Film Distributors nam Hong Kong en Sahamongkol Film sloot Thailand.
Kadowaki schreef en regisseerde de film, die twee jongens volgt die opgroeien in een rustige Japanse stad. Een daad van verraad verbreekt hun band en blijft hun leven tot in de volwassenheid beïnvloeden. Het project is de eerste keer dat de filmmaker een animatiefilm regisseert. Kadowaki, afgestudeerd aan de Tokyo University of the Arts, combineert eigenzinnige animatietechnieken met een nauwkeurige observatie van alledaagse momenten.
De film is geproduceerd door Nothing New uit Japan en Miyu Productions uit Frankrijk. Dulac Distribution verzorgt de Franse bioscooprelease. Charades handelt de internationale verkoop af en ontvangt nog steeds interesse uit verschillende Europese landen. De Aziatische deals volgen op de wereldpremière in Cannes Directors’ Fortnight en bereiden de Annecy-competitie voor.
In een interview met Variety voorafgaand aan de Annecy-première besprak Kadowaki de visuele aanpak die 2D-animatie combineert met rotoscoping om een onheilspellende maar intieme coming-of-age-sfeer te creëren.
Mijn vroegste herinnering aan animatie gaat terug naar mijn verblijf bij mijn grootmoeder. Er waren maar drie films beschikbaar: “The Little Mermaid”, “Doraemon: Nobita and the Birth of Japan” en “Doraemon: Nobita’s Great Adventure in the South Seas”. Die ervaringen werden mijn eerste kennismaking met animatie. De “Doraemon”-films inspireerden me om animatieregisseur te worden.
Kadowaki vertelde dat persoonlijke herinneringen aan eerste liefde en een vriend met wie hij langzaam het contact verloor de emotionele basis vormden voor het verhaal. Hij benadrukte het belang van authentieke personages waarmee kijkers zich kunnen identificeren.
Veel animators op het project hadden geen eerdere ervaring, daarom koos Kadowaki voor rotoscoping om de subtiele, natuurlijke bewegingen van kinderen vast te leggen die moeilijk vanuit het niets te bedenken zijn. Hij combineerde deze methode met traditionele handgetekende animatie voor elementen als haar, kleding en secundaire acties om de stijfheid te vermijden die soms bij puur rotoscoping optreedt.
Ik geloof dat deze visuele taal specifiek voor deze film moest worden uitgevonden. Met deze keuzes hoop ik dat het publiek intuïtief sporen van hun jongere zelf of herinneringen aan een jeugdvriend herkent in de bewegingen van de personages.
De kern van de emotionele structuur bleef vanaf het begin consistent. Latere aanpassingen voegden actie, spanning en cinematische momenten toe, waaronder een scène tussen de twee hoofdpersonen die niet in het oorspronkelijke concept zat. Deze toevoegingen moesten kijkers betrokken houden terwijl het intieme hart van het verhaal behouden bleef.
Kadowaki beschouwt kunstmatige intelligentie als het nieuwste in een lange reeks hulpmiddelen die de animatieproductie de afgelopen decennia hebben veranderd. Hij vindt dat de vraag niet is of een hulpmiddel het proces vereenvoudigt of compliceert, maar of het een kunstenaar helpt om overtuigend werk te maken. Voor zijn eigen praktijk geeft hij echter de voorkeur aan ideeën die ontstaan door persoonlijk tekenen en nadenken.
Op dit moment zie ik geen significante rol voor AI in mijn creatieve praktijk.
Met het oog op de Annecy-vertoning zegt Kadowaki dat opwinding nu zwaarder weegt dan eerdere zenuwen. Hij hoopt dat het publiek van de film geniet en zich persoonlijk met de personages verbindt.
Kadowaki reflecteerde ook op de grenzen van animatie zelf. Hij wees erop dat live-actionfilms routinematig kunstmatige belichting, make-up en andere ingrepen gebruiken, terwijl CGI-wezens in wezen geanimeerd zijn. In plaats van animatie als een smalle categorie te zien, beschouwt hij het als een van de vele manieren waarop filmmakers de werkelijkheid, beweging en emotie op het scherm vormgeven.