- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - PS3 nieuws
    - Xbox One nieuws
    - Xbox 360 nieuws
- Hardware nieuws

De Apple TV-serie herenigt de maker van Breaking Bad met Rhea Seehorn en zet vol in op een bedachtzaam tempo dat geduldige kijkers beloont

Spoilers voor de Pluribus seizoen 1-finale. Vince Gilligan begrijpt al lang hoe het onbekende een publiek kan boeien. De bedenker van Breaking Bad en Better Call Saul bouwt verhalen methodisch op, waarbij de spanning stijgt door zorgvuldig personagewerk voordat krachtige beloningen volgen.

Zijn nieuwste project, de Apple TV-serie Pluribus, brengt hem opnieuw samen met Rhea Seehorn. Het resultaat drijft zijn geduldige aanpak nog verder, waardoor veel kijkers gefrustreerd raken door het bedachtzame tempo terwijl anderen het zien als de duidelijkste uiting tot nu toe van zijn kenmerkende stijl.

Pluribus opent met een wereldwijde omwenteling die geen verklaring kent

De première zet kijkers meteen midden in de chaos naast de cynische auteur Carol Sturka, gespeeld door Seehorn. Het verhaal speelt zich af in Albuquerque en volgt Carol als een onbekende kracht een wereldwijde crisis veroorzaakt. Ze verliest haar vrouw, Helen, gespeeld door Miriam Shor, in de chaos.

Overlevenden kennen Carol plotseling bij naam, waaronder een medewerker van het Witte Huis. Tegelijkertijd gedragen de overgebleven mensen zich opvallend beleefd. Deze elementen komen zonder directe antwoorden, waardoor het publiek samen met de hoofdpersoon de situatie moet ontrafelen.

Gilligan vertrouwt erop dat kijkers met openstaande vragen kunnen omgaan

Critici van het tempo noemen het seizoen vaak repetitief of vlak. Toch weerspiegelt de aanpak Gilligans eerdere successen, waarbij trage beginfases overgaan in intense latere ontwikkelingen. De eerste aflevering springt eruit door de gedurfde keuze om verklaringen achter te houden en kijkers zelf conclusies te laten trekken over de vreemde nieuwe werkelijkheid.

Door de centrale mysteries niet meteen op te lossen, houdt de serie het gevoel van onbehagen levend. Deze techniek sluit aan bij Gilligans werk aan The X-Files en zijn latere drama’s, waarin het onbekende zelf een drijvende kracht wordt.