The Cramps behoren tot de meest inventieve en excentrieke acts uit het punktijdperk. Hun mix van rockabilly, donkere humor en horrorfilmesthetiek hielp de psychobilly-stijl definiëren, gekenmerkt door scherpe twang, wilde vocalen en een uitgelaten chaotische energie.
Frontman Lux Interior en gitarist Poison Ivy richtten de groep op, die in de jaren tachtig en negentig steamy albums uitbracht. Opvallende vroege releases zijn de Gravest Hits-ep, Songs the Lord Taught Us en Psychedelic Jungle. Hun liveoptredens werden legendarisch door hun rauwe intensiteit en theatrale chaos.
Een concert in de Metro in Boston op een verzengend juliaavond illustreerde de magnetische aantrekkingskracht van de band. Lux begon in een strak luipaardoutfit en damesschoenen en trok zich tijdens de set langzaam uit tot een bijpassende string. Hij dronk rode wijn uit de schoen van een fan, deelde een intense kus op het podium met een ander publiekslid terwijl hij de microfoon naar diens mond hield, en hield het drijvende geluid gaande met de gritty gitaren van Poison Ivy, het solide drumwerk van Nick Knox en zijn eigen kenmerkende Elvis-meets-Dracula-levering.
Het optreden inspireerde zelfs een toeschouwer om het podium op te springen en naar bassist Candy del Mar te lopen, wat resulteerde in een memorabele val in een gong voordat de beveiliging ingreep. De band miste geen tel.
Na de dood van Lux Interior in 2009 nam de zichtbaarheid van de groep af, op incidentele verwijzingen na zoals een gedenkwaardige dansscène met Jenna Ortega in de serie Wednesday. Nu hebben Henry Rollins en Ian MacKaye, al lang bewonderaars, de handen ineengeslagen met de teruggetrokken Ivy om Vengeance Records nieuw leven in te blazen, het label achter de vroegste en latere releases van de band.
Het initiatief omvat een breed heruitgaveprogramma dat de meeste albums bestrijkt, eerder ongehoord materiaal en een officiële merchandiselijn. De eerste release komt uit de sessies van oktober 1977 in Ardent Studios in Memphis, geproduceerd door Alex Chilton. Die opnames leverden de eerste singles van de groep op, later verzameld op Gravest Hits, maar Chilton moedigde de band aan om elk nummer dat ze kenden op te nemen.
De nieuwe collectie bevat de overgebleven tracks uit die sessies die nooit op de ep verschenen. Lux en Ivy mixen het materiaal eind jaren tachtig en kozen zelfs de hoesfoto, maar het project bleef onvoltooid tot nu. De bezetting bestond destijds uit dubbele gitaren van Ivy en Bryan Gregory zonder bassist, wat het rauwe, treble-rijke geluid creëerde dat hun vroege werk kenmerkte.
Originele composities staan naast obscure covers uit de jaren vijftig en zestig die de groep elders nooit officieel uitbracht, zoals Hungry van Paul Revere and the Raiders, Problem Child van Sam Phillips en Rocket in My Pocket van Jimmy Lloyd. Verschillende originelen verschenen later opnieuw op volgende albums.
Hoewel de collectie misschien niet de ideale kennismaking is voor nieuwe luisteraars, vormt het een waardevolle aanvulling op de klassieke opnames van de band. Veel sleutelfiguren uit die tijd, waaronder Lux, Nick Knox, Bryan Gregory, Alex Chilton en fotograaf Stephanie Chernikowski, zijn inmiddels overleden. Het project is een langverwachte viering van een van de meest briljant excentrieke acts in de rock.
The Cramps don’t pummel and you won’t pogo. They ooze, you’ll throb.