Veertig jaar sinds het historische debuut van Fernando Martín in de NBA

Op 31 oktober 1986 werd de Madrilener de eerste Spanjaard die een baan betrad in de beste basketbalcompetitie ter wereld met de Portland Trail Blazers.

De 31ste oktober 1986 blijft in het geheugen van het Spaanse basketbal gegrift als de dag waarop alles veranderde. Die zaterdag sprong Fernando Martín het veld op in het Veterans Memorial Coliseum van Portland met het shirt van de Trail Blazers en werd hij de eerste Spanjaard die een officieel NBA-duel speelde.

Een kort debuut vol symboliek

Martín, geboren in Madrid en net 24 geworden, speelde iets meer dan twee minuten tegen de Seattle Supersonics. Hij scoorde niet en viel niet op in de statistieken, maar zijn aanwezigheid markeerde een keerpunt voor een land dat het basketbal tot dan toe met enige afstand bekeek.

De franchise uit Oregon, die jaren later Sergio Rodríguez, Rudy Fernández en Víctor Claver zou verwelkomen, vormde het decor voor deze historische opening. De Madrilener was in 1985 als 38ste gekozen in de draft door de New Jersey Nets, maar wachtte een jaar om bij de Blazers te tekenen.

Een moeizaam seizoen in Portland

Zijn verblijf in de NBA duurde slechts één seizoen. In de jaren tachtig stond de league nog niet volledig open voor Europese spelers en overtuigde het fysieke spel van Martín niet altijd trainer Mike Schuler. Hij deelde de kleedkamer met sterren als Clyde Drexler, Terry Porter en Sam Bowie, maar speelde slechts 24 wedstrijden en in totaal 146 minuten.

Ontgoocheld over zijn geringe rol keerde hij in de zomer van 1987 terug naar Real Madrid na een complexe onderhandeling. Daar speelde hij zijn laatste twee seizoenen voordat een tragisch ongeluk hem op 3 december 1989 het leven kostte, op 27-jarige leeftijd.

Pionier op en buiten het veld

Al voor zijn overstap naar de andere kant van de Atlantische Oceaan had Martín zijn sporen verdiend in Spanje. Opgeleid bij Estudiantes, waar hij op 17-jarige leeftijd debuteerde, tekende hij in 1981 bij Real Madrid voor 20 miljoen peseta, een recordbedrag in die tijd. Met de blancos won hij vier ACB-titels, drie Copa del Rey, twee Recopa’s en een Copa Korac, naast andere prijzen.

Met het Spaanse nationale team, onder leiding van Antonio Díaz-Miguel, behaalde hij zilver op het Eurobasket van 1983 en de Olympische Spelen van Los Angeles 1984. Zijn atletische en veelzijdige stijl vernieuwde de pivotpositie en maakte hem tot een publieke idool.

Een icoon dat het sport verder overstijgt

Zijn populariteit was zo groot dat Dynamic Software in 1987 ‘Fernando Martín Basket Master’ uitbracht, het eerste videospel met een Spaanse topsporter in de hoofdrol. Later volgden figuren als Emilio Butragueño, Carlos Sainz en Poli Díaz zijn voorbeeld.

Zijn privéleven haalde ook de roddelbladen, waardoor hij een van de eerste Spaanse sporters werd die verder reikte dan de velden. Twintig jaar na zijn dood bracht Rudy Fernández hem eerbetoon in het NBA Slam Dunk Contest van 2009 door zijn rugnummer te tonen.

Een onuitwisbare nalatenschap bij Real Madrid

Vandaag de dag blijft het rugnummer 10 dat Martín droeg het enige dat door de club is teruggetrokken. Zijn figuur blijft het Spaanse basketbal inspireren, veertig jaar na die eerste sprong in de NBA die de weg opende voor een hele generatie spelers.

Tags bij dit artikel