De gedurfdste instrumentals van Pink Floyd gerangschikt naar experimentele durf

De meest gedurfde non-vocale tracks van de Londense band variëren van atmosferische soundscapes tot tape-manipulaties en orkestrale epen

Pink Floyd bouwde een nalatenschap op met uitgebreide progressieve rock en psychedelische verkenningen die het genre vormgaven. De Londense groep bracht vijftien studioalbums uit en werd in 1996 opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame. Naast hun vocale hits creëerde de band tientallen instrumentale stukken, variërend van uitgebreide composities tot abstracte sonische experimenten.

Vroege experimenten leggen een avontuurlijke basis

Op nummer tien opent "Main Theme" van de soundtrack uit 1969 voor de film More met een hypnotische groove gedreven door Roger Waters' bas en Nick Masons tribale drums. Richard Wrights zwevende orgel en David Gilmours gitaarlijnen bouwen een onheilspellende, sfeergerichte atmosfeer op die spanning boven traditionele structuur verkiest. Het nummer weerspiegelt de vroege interesse van de band in filmsoundtracks en atmosferische texturen.

Nummer negen, "The Grand Vizier's Garden Party" van het album Ummagumma uit 1969, duurt bijna negen minuten en is gecomponeerd door Nick Mason. Het stuk ontvouwt zich in drie secties en bevat fluit van Masons vrouw Linda, waarna het overgaat in percussieve rollen, bekkenslagen en tape-effecten. Het stuk geldt als een van de meest abstracte bijdragen van de drummer aan de experimentele fase van de band.

"On the Run" op nummer acht staat op het klassieke album The Dark Side of the Moon uit 1973. Gilmour en Waters bouwden het nummer rond een snelle achtnotenreeks gespeeld op een EMS Synthi AKS-synthesizer. Voetstappen, luchthavenomroepen en gemanipuleerde gitaareffecten creëren een gespannen, futuristische weergave van reisaangst die explodeert in de klokken van het volgende nummer.

Middenstukken combineren cinematische en mythische elementen

Nummer zeven, "Absolutely Curtains", sluit het album Obscured by Clouds uit 1972 af. Wrights etherische keyboards en Gilmours afgemeten gitaarlijnen roepen een afgelegen wildernis op, waarna de muziek overgaat in gezang van de Mapuga uit Papoea-Nieuw-Guinea. De minimalistische arrangement toont de vaardigheid van de band in het maken van cinematische instrumentals.

Richard Wrights "Sysyphus" op nummer zes beslaat dertien minuten op Ummagumma. Geïnspireerd door de Griekse mythe beweegt de vierdelige suite van statige orgelakkoorden naar dissonante piano, elektronische texturen en chaotische percussie. Het werk biedt een duidelijk beeld van Wrights klassieke invloeden en avant-gardistische neigingen.

Op nummer vijf mengt "Pow R. Toc H." van het debuutalbum The Piper at the Gates of Dawn uit 1967 jazzgetinte piano, psychedelische gitaar, drijvende bas en onvoorspelbare drums. Vreemde vocalisaties en wisselende ritmes geven het vier-en-een-halfminuten durende stuk zijn surrealistische karakter en wijzen vooruit naar latere experimenten.

Topstukken leveren maximale durf

Nummer vier, "Alan's Psychedelic Breakfast", sluit het album Atom Heart Mother uit 1970 af. Het dertien minuten durende nummer bevat opnames van roadie Alan Styles die het ontbijt bereidt, naast dromerige keyboards en akoestische gitaar. Alledaagse keukengeluiden contrasteren met evocerende instrumentale passages en vormen een van de meest excentrieke statements van de band.

"A Saucerful of Secrets", gerangschikt als nummer drie, is het titelnummer van het album uit 1968. Het vierdelige avant-gardestuk verbeeldt conflict via onheilspellende klanken, dissonante keyboards en explosieve percussie voordat het overgaat in rustiger terrein. Geschreven door alle vier de leden blijft het een van de vroegste voorbeelden van de grensverleggende aanpak van de band.

Nummer twee, "Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict", is een bijna vijf minuten durende soundcollage samengesteld door Roger Waters. Tape-snelheidsmanipulatie en vocal overdubs transformeren zijn stem in piepjes, gegrom en gebabbel zonder traditionele instrumenten of melodie. Het nummer geldt als een van de meest absurdistische sonische experimenten van de band.

Op nummer één vertegenwoordigt het bijna vierentwintig minuten durende titelnummer van het album Atom Heart Mother uit 1970 het meest ambitieuze instrumentale werk van de band. Gecomponeerd met de Schotse muzikant Ron Geesin versmelt de zesdelige suite progressieve rock, koperarrangementen en koorpassages over bewegingen die variëren van delicate passages tot orkestrale crescendi. Het stuk benadrukt de bereidheid van de groep om rock, klassiek en avant-garde elementen op grote schaal te combineren.

Tags bij dit artikel