Urbagestión heeft een verklaring uitgegeven waarin het zijn besluit om Maricarmen uit te zetten krachtig verdedigt. De 87-jarige vrouw verloor haar woning. De eigenaar stelt dat het huurcontract was afgelopen en dat de oudere geen recht had op een nieuwe subrogatie.
Volgens het bedrijf mocht Maricarmen een tijd in de woning blijven dankzij coulance van de eigenaar, maar bestond er nooit een wettelijk recht op onbepaalde tijd. Urbagestión benadrukt dat het contract was afgelopen en dat automatische verlenging niet aan de orde was.
Het meest omstreden deel van de verklaring betreft de alternatieven die werden voorgesteld om de uitzetting te voorkomen. Het bedrijf zegt nooit een formeel koopaanbod te hebben ontvangen, noch van het Ministerie van Wonen noch van Casa 47. Ook initiatieven als die van pianist James Rhodes werden volgens Urbagestión nooit omgezet in een schriftelijk voorstel.
Urbagestión benadrukt dat de tijdens het conflict bekend geworden voorstellen nooit in officiële documenten werden vastgelegd en daarom niet als bindende aanbiedingen kunnen worden beschouwd die het bedrijf zou hebben afgewezen.
De vastgoedonderneming ontkent ook dat het doel was om de huur van Maricarmen te verhogen. Drie jaar geleden vroeg de advocaat van de huurder volgens het bedrijf schriftelijk om informatie over een mogelijk nieuw contract. Het antwoord was dat een huur met 40 tot 50 procent korting op de marktprijs kon worden overwogen.
De verklaring valt Huurdersbond hard aan. Urbagestión beschuldigt de organisatie van ongepaste druk, bewuste diskwalificaties en dwang. Volgens het bedrijf maakte die sfeer elke overeenkomst onmogelijk.
Het bedrijf betreurt de persoonlijke situatie van de oudere, maar veroordeelt wat het ziet als politiek misbruik van de zaak. Daarnaast benadrukt het dat het geen groot beleggingsfonds is, maar een kleine madrileense onderneming die slechts dit ene pand bezit.
De verklaring maakt duidelijk hoe groot de kloof tussen de twee versies van het conflict is. Enerzijds verdedigt Urbagestión dat het volgens de contractuele wetgeving heeft gehandeld en dat externe druk mogelijke oplossingen blokkeerde. Anderzijds wijzen de tijdens het proces publiek gemaakte initiatieven op koop- of huurvoorstellen die de vastgoedonderneming zegt nooit formeel te hebben ontvangen.
De controverse gaat dus door na de uitzetting en draait nu om de vraag welke voorstellen daadwerkelijk bij het bedrijf zijn aangekomen en waarom geen daarvan Maricarmen in staat stelde haar woning te behouden.