Peter Parker voelt zich afgesneden van de wereld in Spider-Man: Brand New Day. De webheld opereert als een eenzame misdaadbestrijder die door de stad swingt om vijanden met mechanische precisie te vangen, waarna hij zich terugtrekt in een vervallen zolder vol monitoren en gadgets.
Op zijn dertigste portretteert Tom Holland een zelfverzekerdere Parker die geen high school of college-dromen meer hoeft te combineren. In plaats daarvan fixeert hij zich op socialemediafragmenten van Zendaya als MJ en Jason Batalon als Ned, zijn voormalige beste vrienden. Hun herinneringen aan hem zijn verdwenen door de betovering van Doctor Strange in de vorige film, een offer om het multiversum te beschermen. Ontmoetingen voelen nu als kennismakingen met vreemden, terwijl het verlies van tante May extra gewicht geeft aan zijn eenzame bestaan.
De voorganger uit 2021 haalde ongeveer 800 miljoen dollar op in de VS en bijna 2 miljard wereldwijd. Het multiversumspektakel met drie Spider-Mannen leverde nostalgie op, maar ook een narratieve complexiteit die voor sommige kijkers uitputtend was.
Regisseur Destin Daniel Cretton keert terug met zijn ervaring van Shang-Chi. Hij streeft naar een meer introspectief superheldenverhaal dat spektakel combineert met karakterdiepgang. Mark Ruffalo's Hulk verschijnt in een belangrijke scène en sluit zich aan bij duistere krachten, maar levert vooral fanfavoriete actiescènes.
Vroege scènes verkennen de ongemakkelijkheid wanneer MJ Peter tegenkomt zonder hem te herkennen, wat een laag van herkenning toevoegt gezien het recente huwelijk van de sterren. Het uitgangspunt wordt echter repetitief, omdat het gebrek aan vooruitgang de centrale relatie statisch maakt in plaats van dynamisch.
Peters tijdelijke instabiliteit van zijn krachten krijgt een snelle oplossing via een nekapparaat, wat de narratieve impact beperkt. Scenaristen Chris McKenna en Erik Sommers leveren setpieces, maar slagen er niet in het uitgangspunt volledig uit te bouwen tot aanhoudend drama.
Een telepathische antagonist die geesten bezit, creëert opvallende visuele sequenties waarin invloed zich verspreidt door menigten. Sadie Sink levert overtuigend werk in de rol, maar het personage zoekt uiteindelijk verlossing in plaats van vernietiging, waardoor de verwachte confrontatie verzacht wordt.
Cretton ensceneert web-swingende sequenties met inventieve schaal die aan de genreverwachtingen voldoen. De film vermijdt overmatig CGI-vermoeidheid en zal waarschijnlijk sterke bioscoopinkomsten opleveren dankzij de blijvende populariteit van het personage. Toch komt de totale ervaring over als bekwaam maar niet meeslepend, met een zelfserieuze pacing die een diepere band met het publiek ondermijnt.