Een verwoestend auto-ongeluk laat een jonge taiwanese man aan een rolstoel gekluisterd, maar To Be Ordinary behandelt dit incident als het begin in plaats van het middelpunt van het verhaal. Scenarioschrijfster en regisseur Lee Yun Chan schetst een intiem portret over tien jaar van hoe de relaties, financiën en het zelfbeeld van een familie uiteenvallen en langzaam herstellen.
Dit is Lee Yun Chans eerste bioscoopfilm sinds haar film Dancing Without You uit 2010. In de tussenliggende jaren regisseerde ze televisieprojecten, waaronder de Disney+-serie Women in Taipei uit 2022. De nieuwe film draagt af en toe echo's van een serie, maar wint aan kracht door het bedachtzame tempo en de brede tijdspanne.
De film opent met een vloeiende nachtscène waarin de 22-jarige Yu-jie op zijn scooter door de regenachtige straten van Taipei rijdt. Even later wordt hij aangereden door een auto bestuurd door de rijke oudere meneer Ma. Yu-jie overleeft het, maar krijgt te horen dat hij nooit meer zal lopen. Hij reageert met stille vastberadenheid, hervat zijn werk als webdesigner en bouwt een band op met fysiotherapeute Yi-Han.
De moeder en vader van Yu-jie, die al kampen met huwelijksproblemen en de langdurige werkloosheid van de vader, zien hun moeilijkheden verergeren. Zijn jongere zus Yu-ching, die haar eigen tienerjaren doormaakt, voelt zich steeds meer over het hoofd gezien en begint te rebelleren. Het verhaal volgt deze verschuivende dynamiek over elf jaar.
Naast de juridische schikking draagt meneer Ma het eigendom van zijn huis over aan Yu-jie en blijft hij financiële steun bieden voor medische en levensonderhoudskosten. De film onderzoekt hoe zulke daden van geweten zowel de gever als de ontvanger raken, vermijdt een simpel slachtoffer-schurk-kader en toont begrip voor elk personage.
Na de première als enige taiwanese inzending in de hoofdcompetitie van Busan draait To Be Ordinary later deze maand op het Tokyo Film Festival en gaat half november in Taiwan in de bioscoop. Verdere festivalboekingen, vooral in Azië-gerichte programma's, lijken waarschijnlijk. Beperkte bioscoopuitbreng en specialistische streamingplatforms worden gezien als haalbare opties.
De prestaties van de cast, met name de wisselvallige vertolking van de jongere zus, houden de familie-interacties geloofwaardig. Lee hanteert een ingetogen visuele stijl die bij het materiaal past, al zouden sommige kijkers af en toe lichtere momenten wensen te midden van de sombere toon. De film krijgt uiteindelijk lof voor de evenwichtige behandeling van verlies en veerkracht.