The strength of the few van James Islington reikt te ver in ambitieus vervolg

Vervolg op de Hierarchy-serie breidt uit over drie werelden maar kent ongelijkmatig tempo en personagebehandeling

Weinige auteurs krijgen een zwaardere taak dan het schrijven van een waardig vervolg op een grote doorbraak. James Islington kreeg die uitdaging voor zich met zijn release uit 2025 The Strength of the Few, het tweede deel in de Hierarchy-serie na de geprezen roman uit 2023 The Will of the Many. Het nieuwe boek breidt het verhaal van hoofdpersoon Vis Telimus uit over meerdere werelden, maar spreidt de vertelling uiteindelijk te dun uit. Dat resulteert in een wisselvallige ervaring die achterblijft bij het eerste deel.

Verhaal begint meteen na de cliffhanger van het eerste boek

The Strength of the Few begint precies waar The Will of the Many eindigde. Vis Telimus bestaat nu tegelijkertijd in drie aparte werelden. In Res, de setting van het originele boek, navigeert hij tussen oplopende spanningen van religie, leger en bestuur terwijl hij een goede vriend betreurt en voortdurende dreigingen onder ogen ziet. In Luceum, een Keltisch geïnspireerd rijk van druïden en koningen, neemt hij de naam Deaglán aan en komt hij in nieuwe conflicten terecht met een druïdische heerser. In Obiteum, een op het oude Egypte geïnspireerd domein, neemt hij de naam Siamun aan en werkt hij samen met Caeror, broer van een belangrijke personage uit het eerste boek, aan een missie die verbonden is met een naderende catastrofe.

Tachtig hoofdstukken zorgen voor chaotisch tempo over de werelden

Het boek telt tachtig hoofdstukken die over de drie werelden zijn verdeeld, maar Islington wisselt ertussen zonder vast patroon. Op een enkel hoofdstuk in de ene wereld kunnen meerdere in een andere volgen, waardoor lezers soms hoofdstukken moeten wachten op de afloop van een cliffhanger. Deze aanpak breekt het momentum en maakt het middenstuk van de geplande vierdelige serie tot een onsamenhangende brug in plaats van een vloeiende voortzetting.

De Res-delen brengen het grotere verhaal effectief vooruit, ondanks incidentele hiaten. Daarentegen vragen de Luceum- en Obiteum-gedeelten om uitgebreide wereldopbouw die haastig en tutorialachtig aanvoelt. Vriendschappen in Luceum ontstaan buiten beeld en missen de geleidelijke opbouw uit het eerste boek, waardoor de emotionele inzet moeilijker te accepteren valt.

Sterke personages krijgen teleurstellende behandeling

Meerdere favoriete figuren uit The Will of the Many, waaronder Lanistia, Emissa, Veridius en Relucia, krijgen minimale aandacht. Een opvallend personage, Aequa, krijgt een abrupt en grafisch einde dat vooral dient om het verhaal van de protagonist vooruit te helpen, een keuze die de fridging-trope weerspiegelt. De scène benadrukt schok boven verdiende impact en wijkt sterk af van de meer ingetogen behandeling van een andere dood in het vorige boek.

Nieuwe personages in Obiteum doen het beter, met name het duo Ahmose en Netiqret, die zowel betrokkenheid als tragedie brengen. De figuren in Luceum blijven voor de meeste lezers echter onderontwikkeld.

Serie blijft veelbelovend ondanks huidige misstap

Islington toont duidelijke creatieve ambitie door het Hierarchy-universum over verschillende werelden uit te breiden. Hoewel The Strength of the Few onder zijn eigen omvang gebukt gaat, wissen de misstappen de sterke kanten van de serie als geheel niet uit. Lezers kunnen verwachten dat het volgende deel, The Justice of One, zal profiteren van gevestigde settings en een duidelijker hoofdstukstructuur, waardoor het verhaal mogelijk zijn volledige potentieel bereikt.