Twee decennia lang, van eind jaren vijftig tot begin jaren tachtig, produceerde Walt Disney Productions een gestage stroom van luchtige familiefilms die vermaakten zonder controverse. Titels als The Shaggy Dog en The Absent-Minded Professor leverden brede comedy die generaties overstijgend aansloeg in een tijd waarin veel andere studio's neigden naar donkerder thema's.
Deze projecten hadden zelden de grootste Hollywood-sterren. Incidentele uitzonderingen waren acteurs als Elliott Gould, maar de typische hoofdrolspeler was een capabele performer wiens aanwezigheid de Disney-naam ondersteunde in plaats van overschaduwde. Edward Herrmann paste perfect in dat patroon toen hij de centrale rol op zich nam in zo'n film.
Onder regie van Bruce Bilson volgt The North Avenue Irregulars een pas gearriveerde dominee van de North Avenue Presbyterian Church die leden van zijn gemeente rekruteert om de georganiseerde misdaad in de buurt te bestrijden. Een kleurrijk ensemble met Cloris Leachman, Barbara Harris en Patsy Kelly steunt Herrmann in de hoofdrol.
In een korte maar belangrijke verschijning speelt Alan Hale Jr. de louche bookmaker Harry the Hat. Hale, vooral bekend als de Skipper uit Gilligan's Island, drijft het centrale conflict aan wanneer een gokker het noodfonds van de kerk verliest aan een paardenrace.
Het verhaal begint met die rampzalige weddenschap. De dominee start vervolgens een persoonlijke campagne tegen de lokale criminelen, die uitmondt in een clash tussen gewone kerkgangers en de maffia. Hoewel de film inspiratie claimt uit echte gebeurtenissen, rekt de ontknoping met een sloopderby op een parkeerplaats de geloofwaardigheid op.
Critici ontvingen de film lauw. Gene Siskel en Roger Ebert noemden hem middelmatig en het publiek bleef grotendeels weg. Vandaag de dag is de film grotendeels onbekend, behalve bij verzamelaars van Hales televisiewerk of fans van obscure Disney-titels.
mediocre
Regisseur Bilson stelde later nog een curiositeit samen door afleveringen van de kortstondige westernserie Dusty's Trail te monteren tot een film getiteld The Wackiest Wagon Trail in the West. Beide films illustreren het soort bescheiden, lopendeband-entertainment dat ooit een groot deel van de Disney-productie kenmerkte.